มูพะโล้ของนางเป็นตัวเปรียบเทียบก็ถือว่ายังดี ว่ากันว่าไม่เปรียบเทียบก็ไม่เจ็บ แต่ตอนนี้พอเทียบดูแล้วเนื้อสุกพวกนั้นกลับดูด้อยกว่าอย่างเห็นชัด
ด้วยสถานการณ์แบบนี้แล้ว ย่อมต้องมีคนมาหาเรื่องนาง
หลังจากหญิงชราผู้นั้นได้ยินสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูด นางก็ลดเสียงตัวเองลงทันใด “โอ๊ย โอ๊ย ข้าปวดท้องเหลือเกิน พวกเจ้าสองคนมันนังอสรพิษ….ทุกคนอย่าไปซื้อหมูของพวกนางนะ”
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองหญิงชราและเอ่ยขึ้น “ข้าว่าเจ้านี่เป็นคนที่แปลกจริง ๆ พูดปากเปล่าโดยไม่มีหลักฐาน คิดว่าตัวเองนั่งโหยหวนอยู่ตรงนั้นแล้วจะทำให้ใครเชื่อได้หรือ?”
“ทุกคนยังจะซื้อหมูนี่อยู่หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อพูดพลางหยิบหมูขึ้นมาหนึ่งชิ้นและเอาเข้าปากตัวเอง
“ถึงเวลาอาหารเที่ยงพอดี ข้าจะกินหมูที่ข้าทำต่อหน้าทุกคน หากมีปัญหาอะไรจริงข้าก็ต้องถูกพิษตายก่อน” จางซิ่วเอ๋อพูดพลางตักหมูขึ้นมาหนึ่งชิ้น หั่นเสร็จแล้วนำไปวางไว้อีกด้าน จากนั้นก็หยิบกินทีละชิ้น
จางชุนเถาเห็นภาพนั้นจึงเอ่ยขึ้นตาม “ข้าก็จะกินด้วย!”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ห้ามจางชุนเถา หมูนี่เป็นอย่างไรนางรู้ดีอยู่แก่ใจ
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ทำให้จางชุนเถาเป็นอะไรหรอก
พอทุกคนเห็นสองพี่น้อง
