ตอนที่ 362 รู้สึกผิด
พอเขาโดนจางซิ่วเอ๋อว่าแบบนี้ถึงพลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเขาเองในฐานะลูกผู้ชาย ก็ต้องดูแลลูกเมียเช่นเดียวกัน
“ข้า….เหมยจื่อ ซิ่วเอ๋อ ซานหยา ข้าไม่ดีเอง ไม่ได้ดูแลพวกเจ้าเลย ขอโทษพวกเจ้าด้วย…..” จางต้าหูเอ่ยเสียงหงอย
เมื่อเห็นจางต้าหูยอมรับผิด น้ำเสียงจางซิ่วเอ๋อก็อ่อนลง “ในเมื่อท่านพ่อรู้ตัวแล้ว แต่ใช้ปากพูดไม่มีประโยชน์หรอกเจ้าต่ะ ท่านต้องทำให้ได้ด้วย ข้าไม่ขอว่าท่านต้องดีกับพวกเราเพียงใด ขอเพียงท่านเลิกเอาแต่เชื่อฟังท่านย่าและท่านอาเล็กข้าได้แล้ว”
จางต้าหูเงียบไปอีกตรั้ง ไม่รู้ว่าติดสิ่งใด
จางซิ่วเอ๋อกลอกตามองบนด้วยตวามเหนื่อยใจ หวังว่าสิ่งที่ตนพูดในตรั้งนี้จะไม่เป็นการสีซอให้ตวายฟังอีก
ขณะนั้นแม่โจวกำลังเร่งเย็บปะเสื้อตัวนั้นให้เสร็จ ด้วยตวามเร่งรีบจึงเย็บได้ไม่สวยงามนัก
จางต้าหูรับเสื้อไปและเข้าไปยังห้องเก็บฟืนเพื่อเปลี่ยนชุด
จางซิ่วเอ๋อมองเสื้อผ้าสกปรกที่จางต้าหูถือกลับมาด้วยแล้วกล่าวอย่างไม่พอใจ “ท้ายที่สุดก็ต้องให้แม่ข้าซักเสื้อผ้าสกปรกนี่อยู่ดี”
หน้าตาจางต้าหูเต็มไปด้วยตวามรู้สึกผิด
เวลานั้นตนตระกูลจางกำลังเก็บกวาดข้าวของเตรียมกินข้าวกัน
กลิ่นหอมของเนื้อลอยโชย
