งหญิงสาวอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ สิ่งนี้ทำให้หวังกลากเกลื้อนรู้สึกพึงพอใจนัก
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน นางตักน้ำออกมาจากบ่อหนึ่งชามและดื่มดับกระหาย จนรู้สึกว่าร่างกายค่อยเย็นลง จากนั้นจึงรีบล้างหน้าก่อนที่จะเข้านอนเพื่อพักผ่อน
แต่เป็นเนี่ยหย่วนเฉียวคนเดียวที่กำลังไตร่ตรองสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูดกล่าวก่อนหน้านี้ เขายืนอยู่ในลานบ้านและนอนไม่หลับ
วันถัดมา
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาเดินไปยังหลังหมู่บ้านชิงสือด้วยกัน
“พี่หญิง ข้างหน้าคือบ้านของเรา” จางชุนเถากล่าว
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จางชุนเถาดูเหมือนจะคิดว่าสิ่งที่กล่าวออกมานั้นผิด นางจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “บ้านของท่านย่าของเรา”
ตอนนี้ที่นี่ไม่ใช่ครอบครัวนางอีกต่อไปแล้ว ที่ดินก็ไม่ใช่ของนาง และแม้ว่านางจะเคยอยู่ในตระกูลจางมาก่อน แต่ก็ไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกันอีกต่อไป ด้วยคำพูดของแม่เฒ่าจาง ทั้งสองคนเป็นเพียงตัวขาดทุน กินของที่หาได้จากในบ้านอย่างไร้ประโยชน์
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าพร้อมกับมองตรงไป
คลื่นทุ่งข้าวสาลีสีทองอร่ามกำลังพลิ้วไหว กลิ่นหอมของข้าวสาลีตัดใหม่ยังโชยอวลอยู่ในอากาศ
ตอนนี้หลายคนเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวสาลีแล้ว
อันดับแรกคือเกี่ยวข้าวสาลีจนชิดโคน
