ไม่เรียบ หากล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
แม่โจวรีบหันมาตามเสียง “ซิ่วเอ๋อ เหตุใดจึงมาที่นี่ได้?”
“ข้าได้ยินว่าที่บ้านไม่มีใครช่วยพวกท่านเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ดังนั้นข้าจึงมาดู” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพร้อมเม้มปากแน่น
จางต้าหูยืนนิ่งและหันกลับมายิ้มให้จางซิ่วเอ๋อ “ซิ่วเอ๋อ”
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาใส่จางต้าหู เมื่อพูดถึงจางต้าหู คราวที่แล้วนางไม่ให้เขายืมลาและกล่าวปฏิเสธตรง ๆ อย่างรุนแรง นางคิดว่าจางต้าหูจะโกรธแค้นไม่จบสิ้น แต่ดูเหมือนตอนนี้จางต้าหูจะไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว
แต่ถึงแม้จางต้าหูจะจดจำได้ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่คิดเกรงกลัวเขา
จางต้าหูเดินเข้ามาพร้อมเกาศีรษะอย่างโง่เขลา แม้ว่าเขาไม่อยากจะยอมรับ แต่ความจริงแล้วเขารู้สึกกลัวจางซิ่วเอ๋อเล็กน้อย
ตอนนี้แม่โจวกำลังทำงานอยู่บนผืนไร่นา จางต้าหูกังวลว่าจางซิ่วเอ๋อจะขุ่นเคืองเอาได้
เมื่อมองจางต้าหูแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้จางต้าหูกำลังคิดอะไรอยู่
……………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึงจริง ๆ ในหมู่บ้านนี้มีใครปกติบ้างไหมเนี่ย
ไหหม่า(海馬)
