เมื่อจางซิ่วเอ๋อออกมา ก็เห็นจางอวี่หมินที่เกือบจะเอาหัวของนางโขกกับกําแพงและแอบฟังเสียงที่คุยกันอยู่ข้างใน
จางอวี่หมินเห็นจางซิ่วเอ๋อออกมาแล้ว หลังจากรู้ตัวจึงลุกขึ้นยืนทันที
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าจางอวี่หมินจะรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่จางอวี่หมินกลับพูดด้วยใบหน้าไม่เปลี่ยนสี “หากจะไสหัวไปก็รีบไสหัวไปซะ! อย่าทําให้บ้านข้าสกปรก! นังแพศยาหน้าไม่อาย!”
จางซิ่วเอ๋อชําเลืองมองจางอวี่หมินแวบหนึ่ง “ข้าเห็นว่าเจ้าเองก็ต้องการสร้างปัญหา ยังไม่มีผู้ใดต้องการล่ะ? หากข้าจําไม่ผิด ก็ดูเหมือนว่าคนบางคนคิดจะอยากเกาะคุณชายฉิน แต่น่าเสียดายที่ผู้อื่นไม่ชอบเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเหตุการณ์นี้กระทบกับจางอวี่หมินมาก ดังนั้นนางจึงขุดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาพูดอีกครั้ง
นี่เหมือนกับการแทงมีดเข้าไปที่หัวใจของจางอวี่หมิน
เมื่อจางอวี่หมินได้ยินดังนั้นก็แอบสาบานในใจตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนว่าต่อไปจะต้องแต่งเข้าตระกูลที่ดีให้ได้! ให้จางซิ่วเอ๋อมองนางเสียใหม่!
จางซิ่วเอ๋อไม่สนใจว่าจางอวี่หมินคิดสิ่งใดอยู่
ในเวลานี้นางเดินกลับไป
เช่นเดียวกับตอนที่มา ยังมีคนจํานวนไม่น้อยที่มองนางด้วยสายตาซับซ้อน เช่นการดูถูกเหยียดหยามหรือประช
