ใช่แล้ว แม่โจวคิดจะไปคุยเรื่องนี้กับท่านหมอเมิ่งด้วยตัวเอง
ในหมู่บ้านนี้ไม่มีสตรีคนไหนไปคุยเรื่องแต่งงานด้วยตัวเอง แม่โจวทําเรื่องแบบนี้ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล
สำหรับจางซิ่วเอ๋อ นางไม่เคยคิดเลยว่า แม่โจวผู้ซึ่งไม่เคยมีความคิดมาก่อน จะมีความคิดเช่นนั้นในเรื่องของนาง
ในเวลานี้จางต้าหูก็กลับมาจากข้างนอกเช่นกัน
เมื่อแม่เฒ่าจางเห็นจางต้าหู นางก็กล่าวทักทายทันที “ต้าหู มานี่สิ”
แม้ว่าจางต้าหูจะกล้าขัดขืนแม่เฒ่าจาง แต่นั่นก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับโจวเหมยจื่อ ส่วนเรื่องอื่นนั้นจางต้าหูยังคงเชื่อฟังแม่เฒ่าจางมาก
ไม่เพียงเท่านั้น ทันทีที่แม่เฒ่าจางเรียกหาจางต้าหู จางต้าหูก็พยักหน้าตอบกลับ “ขอรับ”
เขาสวมเสื้อผ้าสีน้ำตาล ที่มีแผ่นผ้าปะชุนไปทั่วชุด ผืนผ้าเหล่านี้แม่โจวเป็นคนเย็บให้อย่างแน่นหนา แต่ถึงแม้ฝีมือของแม่โจวจะดีเพียงใด ชุดที่มีรอยปะเช่นนี้ ใส่ไปที่ไหนก็ดูไม่ดี
เนื่องจากเขาทํางานในไร่มาทั้งวัน ร่างกายของจางต้าหูจึงมีเศษหญ้าและดินอยู่เป็นจํานวนมาก เมื่อสิ่งเหล่านี้ผสมเข้ากับกลิ่นเหงื่อไคลก็ทําให้จางต้าหูดูสกปรกเหลือแสน
ขณะที่จางต้าหูเดินผ่านจางอวี่หมิน จางอวี่หมินในชุดสีเหลืองขนห่านก็ยกมือขึ้นปิดจมูกตัวเองอย่า
