“ท่านแม่ ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ถอนคำพูดเถิด ถึงแม้ว่าข้าไม่มา ท่านคิดว่าพวกเขาจะปล่อยข้าไปหรือ?” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เลย บางคนเหมือนแมลงวันและยุง ต่อให้ไม่สามารถกัดได้สักครั้ง ก็ต้องวนเวียนอยู่รอบตัว
“ท่านแม่ พวกเราอย่าคิดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้เลย วันนี้ข้าเอาเนื้อหัวหมูมาให้ท่านแล้ว ลองชิมดูเถิด” จางซิ่วเอ๋อกล่าวและหยิบอาหารที่เตรียมไว้ออกมา
แม่โจวพยักหน้า นางเคยชินกับอาหารที่จางซิ่วเอ๋อนำมาให้ด้วยวิธีต่าง ๆ แล้ว ครั้งนี้จึงไม่แปลกใจ เพียงแค่นางรู้สึกว่าของเหล่านี้กินเท่าใดก็ไม่เคยพอจริง ๆ
พรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนางคือการให้กําเนิดลูกสาวที่น่าภูมิใจเช่นนี้!
แม่โจวหยิบหมั่นโถวขึ้นมาชิ้นหนึ่งพลางเอ่ยถาม “ซิ่วเอ๋อ ข้าได้ยินพวกเขาบอกว่าเจ้าซื้อลามาหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าแล้วกล่าว “ข้าซื้อมันแล้วเจ้าค่ะ”
แม่โจวกล่าวด้วยความประหลาดใจระคนยินดี “ซิ่วเอ๋อ เจ้าช่างมีความสามารถจริง ๆ แม่…”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ดวงตาของแม่โจวก็แดงก่ำทันที
จางซิ่วเอ๋อรีบพูด “ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป?”
“ไม่เป็นไร แม่แค่ตื่นเต้นเกินไป และรู้สึกว่าเจ้ากําลังกอบกู้หน้าตาให้แม่มากเกินไปแล้ว!” แม่โจวกล่าวด้วยความตื่นเต้
