จ้า! แม้แต่ท่านหมอเมิ่งก็ไม่มีวันแต่งงานกับเจ้าหรอก!” จางอวี่หมินกล่าวเกรี้ยวกราด
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินพร้อมกล่าวตอบ “แม้อาเล็กจะอิจฉาที่ข้าซื้อลา แต่เจ้าไม่อาจใส่ร้ายข้าเช่นนี้ได้!”
“ลาที่เจ้าได้มาจากการรับใช้บุรุษงั้นหรือ! ข้าไม่สนใจมันหรอก!” จางอวี่หมินตอบโต้
จางซิ่วเอ๋อเอ่ย “เจ้าเพียงอิจฉาที่ข้ามีลา”
“ก็แค่มีลา จะดีเลิศเลออะไรกัน อย่างไรก็เป็นนังตัวขาดทุนวันยังค่ำ!” จางอวี่หมินกัดฟันตอบ
“ข้ามีลา! เจ้าเลยอิจฉา!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวประโยคนี้ซ้ำอีกครั้ง
ไม่ว่าจางอวี่หมินจะกล่าวอะไรในตอนนี้ จางซิ่วเอ๋อจะตอบกลับว่า “ข้ามีลา! แต่เจ้าไม่มี!”
สุดท้ายดวงตาของจางอวี่หมินกลายเป็นสีแดงจัดเพราะความโกรธ
ส่วนใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อกลับยกยิ้มอย่างภูมิใจ
ท้ายที่สุดจางอวี่หมินเพียงรู้สึกอิจฉาที่นางมีลา และนางก็เข้าใจว่าเหตุใดจางอวี่หมินจึงคิดดุด่าตนในยามนี้ ทั้งหมดก็เพื่อตอกย้ำความจริงในเรื่องนี้
จางอวี่หมินยิ่งโกรธจัดทุกครั้งที่ได้ฟังถ้อยคำ!
ไม่ เป็นจางซิ่วเอ๋อต่างหากที่โกรธ
……………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
เรือผีล่มไปแล้วหนึ่ง แง
ไงล่ะอวี่หมิน โดนตอกย้ำความจริงมันเจ็บปวดใช่ไหมล่ะ
ไห
