ตวนอู่มองจางซิ่วเอ๋อแล้วพึมพำ “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีมุมที่ไม่น่าเกลียดชังอยู่ด้วย”
จางซิ่วเอ๋อจ้องตวนอู่ “ถึงเจ้าจะพูดเสียงเบาก็อย่าคิดว่าข้าจะไม่ได้ยิน! อันใดคือไม่น่าเกลียดชัง? ข้าไม่เคยทำตัวน่าชังเข้าใจหรือไม่?”
ตวนอู่สำรวจมองจางซิ่วเอ๋อแล้วพูดออกมาในที่สุด “ถ้าคุณชายของข้ากลับมาแล้ว หรือว่ามีข่าวคราวอะไรกลับมาข้าจะไปบอกเจ้าเอง”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าพูด “ได้ งั้นข้าไม่รบกวนแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อมาถึงตอนเช้า แต่ตอนที่นางจะกลับท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำไปบางส่วนแล้ว
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าอยู่รบกวนอีก นางคิดจะรีบไปซื้อของกินนำกลับไป หลังจากนั้นถึงจะขึ้นเกวียนกลับ หากค่ำไปมากกว่านี้เกรงว่าจะไม่ทันการณ์แล้ว
เรื่อนในจวนฉินเป็นสถานที่ที่เงียบสงบมาก รอบบริเวณไม่มีบ้านคนอยู่เลย มีเพียงจวนใหญ่สองหรือสามหลัง จวนแต่ละหลังเหล่านั้นก็เหมือนจะไม่มีคนเข้าออกเช่นกัน ตอนนี้บ้านทั้งหมดก็ปิดเงียบ
จางซิ่วเอ๋อรีบเร่งฝีเท้า ผ่านกำแพงจวนฉินไป กะว่าจะไปตลาดนัด
แต่ก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าว จางซิ่วเอ๋อก็เกิดลางสังหรณ์บางอย่าง
นางหันกลับไป…ทันใดนั้นเอง นางก็เห็นฟันเหลือง ๆ ของผู้ชายจนสะดุ้งตกใจ ยังไม่ทันตอบสนองปากของนางก็ถูกปิดส
