พวกเจ้ากินไปหรือว่าโยนทิ้ง?”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยบอก “โยนทิ้ง”
จางซิ่วเอ๋อรับของจำพวกหัวกระต่ายและหัวไก่ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าคิดว่าของพวกนี้ไม่ดีหรอก บางคนชอบกินของพวกนี้ด้วย แต่จางซิ่วเอ๋อไม่รู้สึกอยากอาหารกับของพวกนี้เท่าใด
จางต้าหูพูดด้วยสีหน้าเสียดาย “คราวหน้าอย่าทิ้งนะ เจ้าเก็บไว้ให้พ่อ พ่อกิน!”
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางแบบนั้นของจางต้าหูแล้วก็ไม่ได้ยอกย้อนกลับ แต่เอ่ยขึ้น “คราวหน้าข้าจะเก็บไว้ให้ท่าน”
“ซิ่วเอ๋อ ทำไมจู่ ๆ เจ้าถึงดีกับข้าขนาดนี้ล่ะ?” จางต้าหูยังรู้สึกตุ้ม ๆ ต่อม ๆ อยู่ในใจ เขารู้สึกว่าอยู่ ๆ จางซิ่วเอ๋อก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
