บทที่ 288 คำนินทา
จางซิ่วเอ๋อไม่คาดหวังให้นางยกตำลึงเงินให้จริง ๆ หรอก แต่จางซิ่วเอ๋อก็อยากให้ทุกคนรู้ว่าแม่เฒ่าจางไม่ได้ใช้เงินไปกับแม่ของนาง!
เดี๋ยวถึงเวลาแม่เฒ่าจางทั้งได้เงินทั้งได้หน้า!
แม่เฒ่าจางได้ยินมาถึงนี่ก็ได้สติกลับมาจากความปลื้มปิติและเอ่ยขึ้น “เจ้าต้องรักษาแม่เจ้า ครั้งก่อนเจ้าพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าเจ้าจะดูแลแม่เจ้าเอง!”
“แต่ข้าไม่มีเงินขนาดนั้นจะมารักษาแม่ข้านี่เจ้าคะ!” จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ
“ครั้งก่อนท่านหมอเมิ่งให้เจ้ายืมเงินไม่ใช่รึ? ครั้งนี้เจ้าก็ให้ท่านหมอเมิ่งให้เวลาเจ้าหน่อย เจ้าจะเอาอย่างไรไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว!” แม่เฒ่าจางเชิดคางขึ้นและเดินเข้าบ้านไป
จางซิ่วเอ๋อแกล้งทำเป็นทำอะไรไม่ถูก “ท่านอาเมิ่ง….คือ…..”
ท่านหมอเมิ่งยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมบอก “ไม่เป็นไร ใคร ๆ ก็ต้องมีช่วงเวลาที่ลำบากบ้าง ข้าจะให้ยากับแม่เจ้า ส่วนเรื่องเงินถือว่าเจ้าติดข้า อีกหน่อยมีแล้วค่อยให้นะ”
“โอ้โห! แม่เฒ่าจางนี่ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ ปากบอกว่าขอเงินมาให้แม่โจวและจางซานหยา แต่พริบตาเดียวก็ลืมคำพูดไปหมด ถึงกับให้จางซิ่วเอ๋อออกเงินนี้ เช่นนี้เท่ากับขอ 20 ตำลึงเงินให้นางเปล่า ๆ ปลี้ ๆ น่ะสิ?” มีคนพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้
มีคน
