ต้องกลัวอะไร!
ยิ่งมีแม่หลินเป็นคนนำ คนพวกนี้ยิ่งรู้สึกว่าพูดได้ ไม่ต้องไปกลัวอะไรจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองคนพวกนั้น ต่อให้นางรู้ว่าคนพวกนั้นพูดอะไรตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้
นางพุ่งเข้าไปโต้เถียงตอนนี้ทำให้คนพวกนี้ยอมหุบปากก็จริง แต่ก็ทำได้แค่ชั่วคราว สุดท้ายคนเหล่านี้ก็จะหวนกลับมาว่าร้ายนางเหมือนเดิม ไม่แน่อาจจะหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็เห็นว่าแม่หลินยืนพึมพำอะไรอยู่ใกล้ ๆ เขาตะโกนไปทันที “พอได้แล้ว พวกเจ้าไม่จบไม่สิ้นหรืออย่างไร? นี่มันเรื่องของบ้านคนอื่น พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร รีบกลับบ้านไปซะ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานที่ไร่หรืออย่างไร? ไม่ต้องทำกับข้าวให้สามีหรืออย่างไร?”
พอคิดได้ว่าพรุ่งนี้ต้องทำงานอีก คนเหล่านี้ถึงรู้สึกตัวว่าฟ้ามืดแล้วและรีบแยกย้ายกันไป
ตอนที่แยกย้ายกัน มีคนมากมายเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อด้วย
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอีกด้านที่แผลเต็มตัว “ท่านพ่อ ฟ้ามืดมากแล้ว พ่อกลับไปพักผ่อนเถอะ เรื่องของแม่และน้องสาวข้าในเมื่อท่านหมอเมิ่งบอกแล้วว่าตอนนี้ยังไม่เป็นไรก็คงไม่เป็นไร”
“ส่วนเงินค่ารักษาแม่และน้องพ่อก็ไม่ต้องกังวล ข้าจะหาทางเอง” จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจเบา ๆ
ถ้าไม
