บของสองสามก้าว ล็อกประตูจากข้างในอย่างระมัดระวังแล้วถึงจะขึ้นไปเปิดประตูชั้นบน
นอกประตูชั้นหนึ่ง ชายหนุ่มหน้าตาเหมือนนักศึกษาพละสองสามคนมีสีหน้าร้อนใจ
“ไม่รู้ว่าหลิงฮว๋าทำอะไรอยู่ข้างใน ทุกครั้งก็ลึกลับแบบนี้”
“ใครจะไปรู้ คราวก่อนมีคนมาส่งข้าวแล้วเดินเข้าไปลึกไปหน่อย เห็นเขาออกมาจากชั้นใต้ดิน ผลคือถูกเขาตีจนเกือบตาย”
“นายพูดถึงเกาเทียนเหรอ? ได้ยินว่าถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์เหลียงมาเจอเขาแล้วห้ามไว้ หลิงฮว๋าเกือบจะตีเขาตายคาที่แล้ว!”
“อย่ามาหลิงฮว๋าหลิงฮว๋า! หลิงฮว๋าเป็นชื่อที่พวกแกไอ้ขยะเรียกได้เหรอ? เรียกประธานหลิง!”
ในบรรดาห้าคน หญิงสาวหน้าตาค่อนข้างแก่คนหนึ่งแต่งหน้าจัด เธอถลึงตาด้วยน้ำเสียงสูงส่ง ตวาดชายหนุ่มที่ตัวใหญ่กว่าเธอมาก
“แก..!”
นักศึกษาพละที่พูดเมื่อครู่ถูกเธอตอกกลับค่อนข้างไม่พอใจ แต่ก็ถูกเพื่อนข้างๆ รีบดึงไว้
“ยังไง? แกยังกล้าลงมือกับฉันอีกเหรอ? แกเชื่อไหมว่ารอให้ประธานหลิงมาแล้วพวกแกจะโดนดี!?”
ทั้งสี่คนข่มความโกรธในใจลงแล้วมองหน้ากัน ปิดปากเงียบไม่กล้าพูดคุยกันต่อ
ประธานหลิงบ้าบออะไรกัน เมื่อสิบวันก่อนยังเป็นแค่นักศึกษาจนๆ อยู่เลย ดันมาตั้งชื่อให้ตัวเอง ตั้งแต่พื้นท
