แล้วจึงสนับสนุนคำพูดของแม่เฒ่าจาง “ท่านย่าพูดถูก เงินที่รักษาแม่ข้าหนนี้ต้องให้พวกเขาออก”
แม่เฒ่าจางได้ยินคำพูดของจางซิ่วเอ๋อแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกชื่นใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ
นางไม่ค่อยชอบจางซิ่วเอ๋อมาตลอด แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าตอนนี้นางก็ไม่ได้รู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อน่ารำคาญขนาดนั้น นางไม่สนว่าก่อนหน้านี้ตัวเองมีหนี้แค้นอะไรกับจางซิ่วเอ๋อบ้าง แต่นาทีนี้เพื่อเงินก้อนนั้น แม่เฒ่าจางยังเต็มใจไปร่วมแนวรบกับจางซิ่วเอ๋อเพื่อต่อกรกับผู้อื่น
“ท่านหมอเมิ่ง ท่านบอกมาซิว่าจะรักษาพวกนางต้องใช้เงินเท่าใด?” แม่เฒ่าจางถามอย่างคาดหวัง
แม่เฒ่าจางคำนวณในใจ ยิ่งเยอะก็ยิ่งดี
ถึงตอนนั้นขอเพียงนางได้เงินมาแล้ว นางไม่สนหรอกว่าแม่โจวกับจางซานหยาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แค่เอาเงินมาได้ก็ประหยัดแรงไปอีกเยอะ เอาแค่จางซานหยา ตอนนี้ยังเด็กเกินไปนางอยากจับไปขายก็ขายไม่ได้ ไม่รู้ว่าต้องเลี้ยงอีกกี่ปี
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้น “ตอนนั้นที่รักษาชุนเถายังใช้ไปสิบกว่าตำลึง ครั้งนี้ทั้งแม่ข้าและซานหยารวมกันไม่ต้องใช้ถึง 20 ตำลึงเลยเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อพูดเหมือนอุทาน คนอื่นฟังแล้วไม่รู้สึกอะไร
ทว่าท่านหมอเมิ่งเข้าใจแล้ว เขามองจางซิ่วเอ๋อพลาง
