หัวใจหวังหยางก็สะท้านอีกครั้ง
ศิษย์น้องเจียงบาดเจ็บอยู่ แต่ถึงกับฆ่าเดนเซียนได้ หากเขาสบายดี จะแข็งแกร่งเพียงไหนกัน?
หวังหยางมิอาจอ่านศิษย์น้องผู้นี้ขาดได้เลย
“ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้ามีศาสตราเซียนใช้หรือไม่?”
เป็นเรื่องสมเหตุสมผลหากจะบอกว่าคนระดับหวังหยางควรมีศาสตราเซียนสักชิ้น แต่ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ใช้มันออกมาเลย สภาพจึงสะบักสะบอมเช่นนี้
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยมีศาสตราเซียน แต่เมื่อกาลก่อน สหายร่วมสำนักส่วนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ขาดโอสถกินใช้ เห็นว่าพวกเขาไม่มีทรัพยากรมากนัก ข้าเลยขายศาสตราเซียนซื้อโอสถช่วยชีวิตพวกเขา”
เมื่อพูดถึงเรื่องช่วยชีวิตคน หวังหยางก็แย้มยิ้มยินดี ไม่ขัดเคืองใจที่เสียศาสตราเซียนเลยสักนิด
เจียงผิงอันพลันนึกขึ้นได้ ว่ายามเขาเพิ่งมาถึงภพเซียน ศิษย์พี่ผู้นี้ช่วยเหลือเขาอย่างกระตือรือร้น ทั้งให้อาวุธวิเศษ ชี้แนะบอกทาง จนบัดนี้ ศิษย์พี่ผู้นี้ก็ยังเป็นผู้มีหัวใจอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยนแปลง
เจียงผิงอันนำกระบี่เซียนทั้งสิบออกมา “ศิษย์พี่ เห็นเจ้าใช้กระบี่นี่เป็นกระบี่ของโอวหยางจั๋วรื่อ สิบกระบี่เซียนประสานเทียบได้กับอาวุธวิเศษระดับเซียนปฐพีเลยนะ”
หวังหยางเห็นปราณทรงพลังจากกระบี่เซียนทั้งสิบก็อึ้งไป “มันล ้าค่าเกินไป ข้ารับไม่ได้หรอก”
อาวุธวิเศษระดับนี้ กระทั่งเซียนปฐพีมากมายยังน ้าลายหก แต่ศิษย์น้องเจียงถึงกับจะให้มันกับเขา
“ศิษย์พี่รับไปเถอะ เจ้าจะบรรลุเซียนอยู่แล้ว
