ออย่างเกรี้ยวกราด “แม่เถา เจ้ากล้าขัดขืนเรอะ ดูซิว่าข้าจะทุบตีเจ้าให้ตายไหม!”
แม่เถาตะโกนเสียงดัง “เจ็บ!”
ตอนที่แม่เฒ่าจางไม่ได้เข้าไปก็ไม่เป็นไร พอแม่เฒ่าจางเข้าไป เหตุการณ์ก็บานปลายเหนือการควบคุมทันที
ใช่แล้ว แม่เฒ่าจางไม่ได้ใจดีขนาดที่จะเข้าไปแยกพวกนาง
แม่เฒ่าจางตั้งใจบุกเข้าไป นั่นเป็นการแก้แค้นโดยอาศัยโอกาสนี้
แม่เฒ่าจางคิดในใจว่า หากนางสามารถหยิกแม่เฒ่าเถาอย่างลับ ๆ สักสองสามครั้งก็นับว่าไม่เลว เพราะนางไม่กล้าทำต่อหน้าคนตระกูลเถา
และแม่เฒ่าซ่งนั่น! ฮึ่ม นางเหม็นขี้หน้าแม่เฒ่าซ่งมานานแล้ว ครั้งนี้หากได้โอกาสลงมือทำยิ่งดีแน่!
เมื่อพูดถึงแม่เถา นางแพศยาผู้นี้ดูเชื่อฟังคำพูดและแผนการของนาง แต่เบื้องหลังนางกลับได้เรียนรู้การก่อเรื่องแบบนี้! นางไม่มีทางปล่อยแม่เถาไปง่าย ๆ แน่
เมื่อแม่เฒ่าจางเข้าไป การพูดว่าจะเข้าไปแยกกันก็กลายเป็นการต่อสู้ที่วุ่นวาย
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะมองอยู่ข้าง ๆ นางก็รู้สึกตกใจ
แต่จางซิ่วเอ๋อต้องยอมรับว่านางรู้สึกท้อแท้แค่ไหนที่เห็นฉากนี้!
จางซิ่วเอ๋อแอบคาดหวังอยู่ในใจ ในเมื่อพวกนางสู้กันอย่างสุดกำลังเช่นนี้ เช่นนั้นสู้กันให้ตายไปข้างจะดีกว่า!
จางซิ่วเอ๋อที่กำลังดูอยู่ สังเกตเห็นสายตาของหัวหน้าซ่งกำลังจับจ้องมาที่นาง นางก็หันกลับไปและนอนซบหน้าลงบนร่างของแม่โจวและร้องไห้ “ท่านแม่ ท่านแม่ ตื่นสิ…”
ผู้ใหญ่บ้านซ่ง “…”
เขาไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ แต่ดูเหมือนว่าเขา
