งดูครึกครื้นที่สุดแล้ว!”
“ไม่รู้ว่าครั้งนี้เกิดเรื่องประหลาดอะไรขึ้นที่บ้านแม่เฒ่าจางอีก”
“จริงสิ รีบไปเรียกผู้ใหญ่บ้านเถอะ เรื่องในบ้านแม่เฒ่าจางนี้ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ ฟังความเคลื่อนไหวของแม่เฒ่าจางแล้วจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ ต้องรีบตะโกนเรียกผู้ใหญ่บ้านมา!”
“ใช่ ๆๆ เจ้าพูดมีเหตุผล ไปกันเถอะ พวกเราจะไปเรียกผู้ใหญ่บ้านซ่งเดี๋ยวนี้”
ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านซ่งกำลังป้อนหญ้าให้วัวแก่อยู่ในลานบ้าน เมื่อเขาได้ยินเสียงตะโกนของแม่เฒ่าจาง ในใจก็นึกขึ้นได้ว่าต้องเกิดอะไรขึ้นอย่างแน่นอน
ในเวลานี้มีคนมาเรียกผู้ใหญ่บ้านซ่งอีกครั้ง
แม้ผู้ใหญ่บ้านซ่งจะสงสัย แต่ตอนนี้เขาไม่ค่อยสนใจเรื่องในบ้านของแม่เฒ่าจางเท่าใดนัก ช่วงนี้เขาไปดูแลตระกูลจางกี่ครั้งแล้ว?
แต่ช่วยไม่ได้ คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าที่เดินผ่านบ้านของผู้ใหญ่บ้านซ่งมักจะบอกเขาให้รีบไปที่บ้านตระกูลจาง
ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งอยากแกล้งตายก็ทำไม่ได้
ดังนั้นผู้ใหญ่บ้านซ่งจึงทำได้เพียงเก็บกวาดอย่างไม่เต็มใจและทำท่าจะมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลจาง
แม่เฒ่าซ่งเห็นดังนี้ก็รีบเอ่ยปากถาม “ตาเฒ่า ท่านจะไปบ้านตระกูลจางหรือ? ”
เมื่อผู้ใหญ่บ้านซ่งเห็นแม่เฒ่าซ่งก็พยักหน้าอย่างจนปัญญา แม่เฒ่าซ่งผู้นี้ก็หูดีเช่นกัน เวลานี้ต้องอยากดูความครึกครื้นเป็นแน่
แม่เฒ่าซ่งรีบเช็ดน้ำบนมือด้วยเสื้อผ้าของตัวเอง เมื่อครู่นางกำลังล้างจานอยู่ แต่พอได้ยินคนมาเรียกผู้ใหญ่บ้
