ืดเยื้อ นางตบแม่เฒ่าจางเสร็จก็ไปหลบอยู่หลังโจวหู่และโวยวาย “ยายโฉด ข้าจะบอกให้นะว่าแค่นี้ยังเบาไป! เจ้ารังแกน้องสาวข้าเช่นนี้สมควรโดนแล้ว!”
แม่เฒ่าจางเดือดดาลหวังจะเข้ามาโรมรันกับหยางชุ่ยฮวาอีกรอบ แต่เมื่อเห็นโจวหู่ที่กำลังพยายามข่มโทสะของตัวเอง ตาแดงก่ำพร้อมอาละวาดได้ทุกเมื่อก็ลังเลขึ้นมา
เวลานี้ไม่มีใครออกหน้าให้แม่เฒ่าจางสักคน
ถึงจางต้าเหอจะเจ้าแผนการ แต่ก็ไม่ลงไม้ลงมือกับผู้อื่นเพราะแม่เฒ่าจางโดนรังแกหรอก
ส่วนจางต้าหูในตอนนี้กำลังเป็นคนกลางผู้ลำบากใจ อีกอย่างเขาเป็นคนซื่ออยู่แล้ว ถ้าไม่โดนบีบคั้นจนเกินไป เขาก็ไม่มีทางลงมือหรอก
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เจ้าดูเรื่องฉาว ๆ ของบ้านเจ้าซิ! เจ้าเป็นแม่สามีไม่รู้จักสั่งสอนเด็ก ๆ ให้ดีไม่พอ ทำไมต้องสอดเข้าไปยุ่งด้วย?”
“สหายโจวหู่ วันนี้ข้าจะผดุงความยุติธรรมให้พวกเจ้า จางเป่าเกินไม่ต้องไปศาลหรอก แต่จะปล่อยไปง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้ โบยเขายี่สิบทีเหมือนกฎของศาลเลยดีไหม?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวอย่างเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
แม่สามีลูกสะใภ้กัดกันเองแล้วค่ะ เริ่มเลอออ
เอาตามนั้นเลยค่ะ ฟาดให้หนัก ๆ ยี่สิบไม้จนนอนติดเตียงไปพักใหญ่เลย เหนื่อยใจแทนผู้ใหญ่ซ่งแล้วเหมือนกัน
ไหหม่า(海馬)
