กิน เขาก็ไม่อยากให้จางซิ่วเอ๋อได้กินดี
คนชั้นต่ำอย่างจางซิ่วเอ๋อมีสิทธิ์อะไรกินแกงไก่? มีสิทธิ์อะไรให้นังแก่ตัวขาดทุนอย่างแม่โจวกินแกงไก่ด้วย!
นังแก่ตัวขาดทุนอย่างแม่โจวต้องปล่อยให้จบชีวิตลงซะ!
ต้องยอมรับว่าพอมีตัวอย่างที่ไม่ดีคนตามก็จะทำไม่ดีตาม จางเป่าเกินอยู่ข้างกายแม่เถาและจางต้าเหอตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเอาแต่นินทาดูถูกแม่โจว ไม่เห็นแม่โจวอยู่ในสายตา
จนจางเป่าเกินก็รู้สึกมาตั้งแต่เด็กว่าแม่โจวและลูกสาวสามคนของแม่โจวเป็นตัวขาดทุน เป็นคนชั้นต่ำ! จะข่มเหงรังแกอย่างไรก็ได้
ตัวจางเป่าเกินไม่ได้ไปแย่งแกงไก่ แต่จงใจโวยวายขึ้นมาเพื่อให้แม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินได้ยิน
เฮอะ เขาไม่เชื่อหรอกว่าท่านอาเล็กจอมตะกละของตัวเองพอได้ยินแบบนี้แล้วจะไม่ไปหาเรื่องจางซิ่วเอ๋อ?
คิดมาถึงตรงนี้ จางเป่าเกินก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดของตัวเองฟังดูดี จึงได้ใจขึ้นมานิด ๆ
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง อย่าคิดนะว่านางไม่รู้ว่าจางเป่าเกินหวังสิ่งใดอยู่ แต่จางอวี่หมินมาแล้วจะทำอะไรได้?
จางซิ่วเอ๋อเข้าไปในห้อง พอเห็นว่าป่านนี้จางต้าหูยังอยู่ในห้องก็แปลกใจนิดหน่อย
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาแล้วเหรอ” จางต้าหูทักทายอย่างไม่ค่อยมีเยื่อใยเท่าใด เขาพูดพลางมองตะกร้าที่จางซิ่วเอ๋อสะพายอยู่
ที่จางต้าหูทักแบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีขึ้น เขาแค่รู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อมาแล้ว ถ้าเขาไม่ส่งเสียงใด ๆ ก็คงไม่ดี จึงฝืนทักทาย
จางต้าหูไม่เต
