บทที่ 215 ตระกูลจางที่แสนเลือดเย็น
ส่วนจางเป่าเกินก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ว่าการทำแบบนี้ย่อมเป็นผลดีกับตัวเอง
อย่างไรเสียดอกไม้ผ้าที่เขานำมาก็แค่หยิบติดมือมาเท่านั้น ส่วนอยากจะแทนคุณแม่เถาก็เป็นเพียงคำหลอกลวง เขาทำเพื่อเอาใจให้แม่เถามีความสุข จะได้รับตำลึงเงินมากขึ้น
ตอนนี้แม่เถาต้องการให้เขายกดอกไม้ผ้าให้ตนเอง เขาย่อมไม่ขัดอยู่แล้ว
จางอวี่หมินได้รับผลประโยชน์จากจางเป่าเกิน เวลานี้ต้องพูดเข้าข้างจางเป่าเกินเป็นธรรมดา
จางต้าหูพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ท่านแม่ ข้าขอตำลึงเงินสักนิดเถอะ ข้าจะได้ไปตามหมอมาให้เหมยจื่อ….ในท้องของนางไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาวก็เป็นคนตระกูลจางของเรานะ”
แม่เฒ่าจางได้ยินแล้วแค่นเสียงเย็นชา “เป็นลูกชายถือว่ายังดี ถ้าเป็นลูกสาวล่ะ? ก็ต้องเป็นตัวขาดทุนอยู่แล้ว นี่ยังไม่ทันจะเกิดก็ต้องใช้เงินของที่บ้านแล้วรึ?”
“ท่านแม่….ถือว่าข้าขอร้องท่าน” จางต้าหูเอ่ยด้วยตาแดงก่ำ
เขาเป็นคนกตัญญูจริง แต่ก็ยังนึกถึงแม่โจวอยู่บ้าง ไม่ว่าจะนึกถึงแม่โจวหรือเด็กในท้องแม่โจว เขาก็อยากตามหมอให้นาง
จางต้าเหอพูดด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ต้าหู….ถึงท่านแม่จะพูดจาใส่อารมณ์ไปหน่อย แต่เจ้าก็ต้องคิดในมุมของท่านบ้างนะ เกรงว่าท่านคงจะไม่เหลือตำลึงเงินแล้ว”
แม่เฒ่าจางในตอนนี้ก็สะกดอารมณ์กราดเกรี้ยวลงมาเล็กน้อย “ใช่ ข้ามีตำลึงเงินเหลือที่ไหนกัน”
“เจ้าก็รู้นี่ คราวก่อนเพื่อเป็นการไล่ผีออกจากตัวจางซิ่วเอ๋อ ข้าเสียต
