บทที่ 197 อยากปะทะกับเจ้านั่นแหละ
จางซิ่วเอ๋อปริปากเอ่ยเสียงเรียบ “ประโยคนี้ข้าต้องเป็นคนถามฮูหยินเนี่ยสิเจ้าคะถึงจะถูก”
ฮูหยินเนี่ยนี่จริง ๆ เลยนะ จับนางมาถึงขนาดนี้ เวลานี้กลับมาถามนางเสียอย่างนั้นว่าเรียกนางมาทำไม
“เจ้าไม่รู้เหรอ? ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร เด็ก ๆ …บอกจางซิ่วเอ๋อหน่อยว่าข้าเรียกนางมาทำไม?” ฮูหยินเนี่ยหรี่ดวงตาหงส์ที่แฝงแววไม่สบอารมณ์ลง
ท่าทีของจางซิ่วเอ๋อหลังได้พบนางดูนิ่งสงบเกินไป
มันทำให้ฮูหยินเนี่ยไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก
เป็นแค่เด็กสาวบ้านนอก บังอาจใช้สายตาแบบนั้นมองตนได้อย่างไร?
ชุนอวี้สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินเนี่ยเดินออกมา เชิดคางและต่อว่าจางซิ่วเอ๋อ
“ก็เพราะเจ้าเป็นคนของตระกูลเนี่ยเราแล้วแท้ ๆ กลับมีสัมพันธ์กับผู้อื่น ทำให้ตระกูลเนี่ยของเราต้องขายหน้า!” ชุนอวี้แค่นเสียง
นางเองก็อยากแต่งงานกับคุณชาย ต่อให้คุณชายเป็นคนขี้โรคนางก็ยังชอบคุณชายอยู่ดี
แต่น่าเสียดาย ฐานะของนางช่างต่ำต้อย ไม่มีวาสนาได้แต่งงานกับคุณชาย
คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวบ้านนอกคนนี้กลับได้ประโยชน์ไป คนอย่างจางซิ่วเอ๋อไม่คู่ควรกับคุณชายของตัวเองเลยสักนิด
จางซิ่วเอ๋อฟังจบแล้วหัวเราะด้วยความโมโห
“ข้าล่ะอยากจะรู้จริง ๆ ว่าข้าไปมีสัมพันธ์กับใคร? อีกอย่างข้าเป็นแม่ม่ายไปแล้ว กฎหมายของเราไม่เคยห้ามแม่ม่ายแต่งงานใหม่เสียหน่อย!” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
ขณะเดียวกัน คุณชายฉินที่กลับมาจากข้างนอกแล้วก็ได้ยินบ่าวที่บ