บทที่ 186 คุณชายฉินมาอีกแล้ว
หลังซื้อเนื้อเสร็จแล้ว พวกเขาก็ซื้อผักเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง
ที่บ้านเหลือผักไม่มากแล้ว จางซิ่วเอ๋อไม่อาจไปขอกับบ้านคนอื่นได้ตลอด อีกอย่างครั้งนี้ยังมีคนจ่ายเงินให้ด้วย
จนกระทั่งซื้อเสร็จแล้วตวนอู่จึงไปเอารถมารับ
พอจางซิ่วเอ๋อเห็นรถม้าโอ่อ่าของคุณชายฉินแล้ว นางก็ทำหน้าตาเหนื่อยหน่าย “เช่นนี้ข้านั่งรถลากวัวกลับไปเองดีกว่า”
คุณชายฉินขึ้นรถม้าแล้วเอ่ยขึ้น “ขึ้นมา!”
จางซิ่วเอ๋อหมดหนทาง จึงได้แต่ขึ้นรถม้าภายใต้แรงกดดัน
รถม้าของคุณชายฉินดูหรูหราไม่น้อย แต่ด้านในรถม้าเรียบง่ายกว่ามาก แต่แค่เรียบง่ายเท่านั้น…..ไม่ใช่ธรรมดา เพราะเป็นการตกแต่งแบบเรียบหรู
อย่างเช่นการปูเบาะนวมไว้อย่างหนาภายในรถม้า เบาะนวมพวกนี้ดูก็รู้ว่าทำจากผ้าฝ้ายละเอียด ของแบบนี้นั่งสบายมาก
ตรงกลางมีโต๊ะตัวเตี้ยทำจากไม้แดง บนโต๊ะมีชุดน้ำชาทำจากหินสีดำวางอยู่
จางซิ่วเอ๋อดูปราดเดียวก็ดูออกว่าชุดน้ำชานี้ทำจากหินแม่เหล็ก
ยุคโบราณไม่เหมือนยุคปัจจุบัน หินแม่เหล็กเช่นนี้ต้องมาจากธรรมชาติและนำมาขัดเจียจนอยู่ในสภาพนี้ได้ แม้จะไม่ค่อยสวยงามและดูไม่มีราคา แต่ไม่รู้หรอกว่าต้องเสียเงินเท่าใดกว่าจะได้มา
ถ้วยหินแม่เหล็กแบบนี้มีดีอยู่อย่าง ตรงที่ไม่มีทางสะเทือนต่อให้ตั้งอยู่ในรถม้า
จากเรื่องนี้จึงเห็นได้ว่าคุณชายฉินเป็นคนรักความเพลิดเพลินที่ตั้งอยู่บนความสบาย
จางซิ่วเอ๋อแอบบ่นในใจ ไม่รู้ว่าเอ็นเส้นไหนในหัวคุณชายฉิน
