วาใจกระตุกวูบ หรือแม่หลินรู้เรื่องของนางแล้ว? แต่นางไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็แค่ช่วยจางอวี่หมินคุยอะไรนิดหน่อยกับคุณชายฉิน ฉวยโอกาสแสดงตัวต่อหน้าคุณชายฉิน
ต่อให้มารดารู้ นางก็มีทางเอาตัวรอด!
คิดได้แบบนี้หลีฮวาก็ทำใจให้มั่นคงแล้วจึงเอ่ยปาก “ท่านแม่ เมื่อกี้ข้าเจอจางอวี่หมินน่ะเจ้าค่ะ เลยคุยกับนางมานิดหน่อย”
เสียงแม่หลินแหลมขึ้นมาทันควัน “อะไรนะ? คนตระกูลจางรึ! เจ้าไปสนิทกับจางอวี่หมินตั้งแต่เมื่อไหร่? เจ้าลืมเรื่องที่นังชั้นต่ำจางซิ่วเอ๋อทำกับเราแล้วเหรอ? คนตระกูลจางไม่มีคนดีสักคน! ข้าว่าจางอวี่หมินอะไรนั่นก็เป็นพวกชอบให้ท่าคนอื่น!”
หลีฮวาได้ยินจึงรู้ว่าแม่หลินไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ในเมื่อแม่หลินไม่เห็นอะไร หลีฮวาก็ไม่กลัวแล้ว
หลีฮวากล่าวยิ้ม ๆ “ท่านแม่ ข้ารู้อยู่แล้วว่าคนตระกูลจางไม่มีคนดี แต่ตอนนี้เราไม่รู้ว่าพี่ชายอยู่ไหนนะเจ้าคะ จางซิ่วเอ๋อสิน่าจะรู้…..”
“ข้าคุยกับจางอวี่หมินก็เพราะหวังว่าจางอวี่หมินจะหาทางหลอกถามจางซิ่วเอ๋อมาให้น่ะสิเจ้าคะ” หลีฮวาพูดอย่างสง่าผ่าเผย
แม่หลินครุ่นคิด ขมวดคิ้วและเอ่ย “พวกเขาเป็นคนตระกูลจางทั้งคู่ ทำไมต้องช่วยคนนอกอย่างเจ้าด้วย?”
“ท่านแม่ ท่านอย่าลืมนะว่าจางซิ่วเอ๋อผิดใจกับคนตระกูลจางไปนานแล้ว คราวก่อนตีกันกลางถนนเลยไม่ใช่เหรอเจ้าคะ?” หลีฮวาพูดต่อ
แม่หลินพยักหน้า สีหน้านุ่มนวลขึ้น “ก็จริง คนอย่างจางซิ่วเอ๋อไม่มีทางญาติดีกับใครได้หรอก จางอวี่หมินอายุก็ไม่น้
