ไปกินที่อิ๋งเค่อจวีสิ!”
“ที่ตอนนี้ข้าทำอาหารมื้อนี้ได้ก็เพราะต้องยอมอดตอนกลางคืนหรอกนะ” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
คุณชายฉินคีบผักป่าขึ้นมาเงียบ ๆ ก่อนจะเตือนอย่างหวังดี “บนคานบ้านยังมีเนื้อแขวนอยู่เลย คราวหน้าจะร้องโวยวายว่ายากจนก็อย่าลืมเก็บก่อน”
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะพูดต่อ แต่พอได้ยินคุณชายฉินพูดแบบนี้ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมา
นางแขวนเนื้อไว้นอกบ้านจริง คนทั่วไปแขวนเนื้อเพราะเสียดายไม่กล้ากินทีเดียว จึงเก็บไว้เพื่อค่อย ๆ กิน
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่เหมือนกัน จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเนื้อแดดเดียวอร่อย จึงตากไว้ทำเนื้อแดดเดียวกิน
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เนื้อนั่นข้าเก็บไว้กินตอนปีใหม่! มีแค่ชิ้นเดียวข้ากล้ากินที่ไหน? หรือพวกท่านอยากให้ข้าไม่มีเนื้อกินตอนฉลองปีใหม่เหรอ”
พรืด….
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
โป๊ะแล้วซิ่วเอ๋อเอ๊ย จะหาทางแก้ตัวยังไงเนี่ย
ไหหม่า(海馬)
