บทที่ 101 ครึ่งเซียนผู้เก่งกาจ
จางอวี่หมินก็พูดเป็นตุเป็นตะ “ท่านแม่ พอท่านแม่พูดเช่นนี้ข้าก็รู้สึกว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ด้วย! หูครึ่งเซียนนี่เป็นยอดคนจริง ๆ”
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “ข้าก็ว่าทำไมตัวขาดทุนอย่างจางซิ่วเอ๋อจู่ ๆ ก็กล้าแกร่งขึ้นมา! บังอาจต่อต้านข้า! ที่แท้ก็เป็นเพราะมีวิญญาณร้ายสิง! แต่ครั้งนี้เราไม่ต้องกลัวแล้ว รอให้เรากำจัดวิญญาณร้ายนั่นไปให้ได้ก่อน จางซิ่วเอ๋อก็ต้องโดนเราควบคุมอยู่ดีถูกไหม?”
“ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยหาทางขายจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถา! ขายไปไกล ๆ หน่อย! ไม่ให้มีคนรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อเคยแต่งงาน จางชุนเถาเคยเป็นบ้า จะได้ขายได้ราคาดี!” จางอวี่หมินเสริม
สองแม่ลูกเริ่มคุยกันแผ่วเบาว่าจะจัดการจางซิ่วเอ๋ออย่างไรดี
อย่างกับจางซิ่วเอ๋อเป็นปลาบนเขียงของพวกนางแล้วอย่างไรอย่างนั้น
ทำเป็นเล่นไป ที่แม่เฒ่าจางคิดก็ไม่ผิด น้ำนั่นได้ผลจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ยาวิเศษอะไร ที่พวกนางสดชื่นไม่ง่วง เหตุผลนั้นง่ายมาก…..
ถ้าจางซิ่วเอ๋ออยู่ที่นี่ คงแหกคำจกตาของหูครึ่งเซียนได้อย่างง่ายดาย
แต่ตอนนี้คนตระกูลจางโดนหลอกอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้พวกเขาได้ฝากความหวังในการกำราบจางซิ่วเอ๋อไว้ที่หูครึ่งเซียนแล้ว
พอตกกลางดึก จางอวี่หมินและแม่เฒ่าจางก็สะลึมสะลือหลับไป แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหวาดกลัวจนหนาวสั่นหรือเพราะขี้ธูปนั้นสกปรก จางอวี่หมินและแม่เฒ่าจางจึงท้องเสียพร้อมกัน
ทว่าทั้งสองกลับไม่กล้าออกไปใ
