วาอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้
แม่เฒ่าโจวได้ยินคำพูดแม่โจวก็เศร้าขึ้นมา “แม่รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเรื่องแต่งงานของหนีจื่อ แต่ตอนนั้นเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแล้ว คนละแวกนี้มีใครไม่รู้บ้าง? เรื่องแต่งงานของหนีจื่อคงเป็นไปได้ยาก……”
“ช่วงก่อน พี่สะใภ้เจ้าหาคนขาเป๋ให้หนีจื่อ หนีจื่อไม่ได้ตอบว่าตกลงหรือไม่ตกลง แต่ต่อให้หนีจื่อตกลง ข้าก็ไม่มีทางยอมให้หนีจื่อแต่งงานกับคนขาเป๋ไปลำบากด้วยกันหรอก!” แม่เฒ่าโจวพูดไปพลางเริ่มปาดน้ำตา
จางชุนเถาเห็นแบบนั้นเริ่มร้อนใจ พูดขึ้นมาอย่างขุ่นเคือง “ท่านยาย ป้าสะใภ้ใหญ่จะให้น้าเล็กแต่งงานกับคนขาเป๋แล้วนะ ท่านยายยังจะบอกว่าป้าใหญ่ดีอีก!”
แม่โจวก็มีสีหน้าไม่เห็นด้วย “ต่อให้เกิดเรื่องแบบนั้น หนีจื่อของเราก็เป็นหญิงสาวในเรือนดี ๆ ทำไมต้องแต่งงานกับคนแขนขาไม่สมประกอบด้วย?”
แม่เฒ่าโจวปาดน้ำตา “พี่สะใภ้เจ้าก็หวังดีกับหนีจื่อ กลัวว่ายิ่งหนีจื่อยื้อต่อไปก็ยิ่งแต่งไม่ออก หนีจื่อขยัน พี่สะใภ้ของเจ้าไม่ได้อยากให้หนีจื่อแต่งงานเพราะอยู่บ้านกินข้าวเปล่า ๆ หรอกนะ”
จางซิ่วเอ๋อเห็นยายโจวและแม่โจวพูดถึงเรื่องนั้นตลอด จึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะ? ที่ทำให้น้าเล็กไม่ได้แต่งงาน?”
แม่โจวและแม่เฒ่าโจวสบตากัน ต่างคนต่างมีหน้าตาเสียใจ
สองแม่ลูกคู่นี้น้ำตาตกไม่หยุด จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วรู้สึกปวดใจไปหมด
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถา จางชุนเถาส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยหน้าตาฉงน ดูท่า
