บทที่ 104 ข้าคือเสวียนเหวย เป็นนักปรุงยา
หลิวเหมยเอ๋อร์และท่านผู้อาวุโสเมิ่งค่อยๆ คุ้นเคยกันมากขึ้น นางเห็นว่าชายชราผู้นี้ไม่มีเจตนาร้ายต่อนาง แถมยังพยายามเอาอกเอาใจและเชื่อฟังนางอย่างดี นางจึงยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสขอท่านอย่าได้ลำบากพี่หลี่ลี่เลย ข้าเชื่อว่าเขาจะไม่ทำร้ายข้าแน่ ขอท่านยกเลิกคำสั่งเมื่อครู่ด้วยเถิด มิเช่นนั้นจะส่งผลเสียต่อพี่หลี่ลี่จริงๆ”
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งตบอกอีกครั้ง “ไม่เป็นไร รับรองว่าไม่มีปัญหา สิ่งที่คุณหนูสั่ง ข้าจะทำให้สำเร็จอย่างแน่นอน ก็เหมือนกับต่อยาลูกกลอน… เอ่อ ไม่ใช่ ต่อแม่แท้ๆ… เอ่อ ต่อลูกสาวแท้ๆ ที่เชื่อฟัง… อ๊ะ ก็ไม่ถูกอีก สรุปคือ ข้าจะเชื่อฟังคุณหนูทุกอย่าง คุณหนูวางใจได้”
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งรีบร้อนจนเกือบพูดความจริงออกมา โชคดีที่แก้ไขทันเวลา ไม่ได้เปรียบหลิวเหมยเอ๋อร์เป็นยาลูกกลอนอันล้ำค่าของเขา เปรียบเป็นแม่แท้ๆก็ไม่ถูก หลิวเหมยเอ๋อร์อายุน้อยเกินไป เปรียบเป็นลูกสาวแท้ๆก็ไม่ถูกอีก ที่ไหนมีพ่อที่เชื่อฟังลูกสาวทุกอย่าง? จริงๆแล้วเปรียบเป็นยาลูกกลอนเท่านั้นที่จะบรรยายความสำคัญของหลิวเหมยเอ๋อร์ในใจเขาได้อย่างแม่นยำ
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งยกเลิกคำสั่งที่เพิ่งออกไป จึงหลีกเลี่ยงภาพที่สาวใช้ทั้งหลายจะหลบหนีทันทีที่หลี่ลี่ปรากฏตัวในสำนักยาลูกกลอน แม้คำสั่งจะถูกยกเลิก แต่สาวใช้ทั้งหลายต่างรู้ว่าไม่ควรติดต่อกับหลี่ลี่ ดูเหมือนคุณหนูหลิวผู้นี้จะมีใจริษยามา
