บทที่ 44 ขวางทาง
พ่อค้าซุนไม่อยากหลอกเด็กสาวที่มาซื้อเนื้อบ่อยอย่างจางซิ่วเอ๋อ จึงพูดไปตามตรง
แต่จางซิ่วเอ๋อตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะซื้อพวกเครื่องในหมู
นางมองพ่อค้าซุนและเอ่ย “ท่านลุงซุน ข้าเอานี่แหละ พรุ่งนี้ท่านช่วยเก็บเลือดหมูจากการเชือดหมูไว้ให้ข้าได้ไหมเจ้าคะ?”
พ่อค้าซุนกำลังรู้สึกไม่ดี พอได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้จะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร จึงรีบเอ่ยขึ้น “ได้สิ”
รอยยิ้มผุดบนใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อ นางเก็บของและเดินไปยังทิศทางหมู่บ้านชิงสือ
ด้วยความที่ไม่ได้เอาของมีค่าอะไรมาด้วย ขากลับจางซิ่วเอ๋อจึงไม่กลัว จากนั้นนางก็ไปเจอเกวียนลากของเฒ่าหลี่พอดี ซึ่งบนเกวียนก็ไม่มีคนน่ารังเกียจแบบแม่หลินด้วย เนื่องจากเมื่อวานมีคนไปตลาดค่อนข้างมาก ทำให้วันนี้บนเกวียนไม่ค่อยมีคน จางซิ่วเอ๋อจึงเลือกนั่งเกวียน
เฒ่าหลี่ยังยืนยันว่าไม่คิดเงิน แต่จางซิ่วเอ๋อจะเอาเปรียบเฒ่าหลี่ไปตลอดได้อย่างไร? นางจึงให้ชายชราไป 2 เหรียญทองแดง
เกวียนของเฒ่าหลี่จอดใต้ต้นหวายฉู่เหมือนปกติ
วันนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ซื้ออะไรเลยนอกจากเครื่องในหมู จึงไม่ต้องคอยหลบคนอื่น นางลงจากเกวียนอย่างสง่าผ่าเผยนางกวาดสายตาไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นแม่เฒ่าจางจึงอารมณ์ดีขึ้นไม่กลัวนาง ไม่ได้แปลว่าไม่เกลียดนางจางซิ่วเอ๋อรู้สึกดีใจนักที่ตนเองยังหลีกเลี่ยงการเจอแม่เฒ่าจางได้แต่ไม่นานนักหลังจากเห็นคนที่เดินเข้ามาหา นางก็เข้าใจในทันทีว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีเ
