บทที่ 29 ทำเครื่องเทศ
จางชุนเถารู้สึกฉงนไปกับสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อทำ แต่นางอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ ออกจากบ้านก็ไม่ได้ ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อสั่งอะไรมานางก็จะตั้งใจทำให้ดี
ตอนจางซิ่วเอ๋อออกจากบ้านนั้นเพิ่งจะเป็นเวลาฟ้าสาง นางตั้งใจจะรีบไปรีบกลับ
พอเดินทางมาถึงในตัวเมือง จางซิ่วเอ๋อก็ตรงดิ่งไปที่โรงยาหุยชุน
เจ้าของร้านโรงยาหุยชุนเห็นจางซิ่วเอ๋อแล้วก็แสดงท่าทางเป็นมิตรอย่างยิ่ง “แม่นางน้อย ครั้งนี้เจ้ามีของดีมาขายอีกรึเปล่า?”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มบาง ๆ “ครั้งนี้ข้ามาซื้อของ”
เจ้าของร้านผิดหวังนิดหน่อย ตัวยาอย่างเห็ดหลินจือเป็นสิ่งที่ขาดแคลน ไม่ว่าจะต้นเล็กต้นใหญ่ ขอแค่มาอยู่ในมือเขาก็หากำไรได้ทั้งสิ้น
ถึงเขาจะผิดหวัง แต่ก็ยังเอ่ยยิ้ม ๆ “เจ้าอยากซื้ออะไรล่ะ ถือว่าเป็นลูกค้าเก่าแล้ว ข้าจะให้ราคาที่สมเหตุสมผล”
จางซิ่วเอ๋อบอกรายการที่ตัวเองต้องการตามลำดับ “โป๊ยกั๊ก ขิงแห้ง จันทน์เทศหอม บักเฮียง แป๊ะลี้ เปลือกส้ม…..”
เจ้าของร้านมองจางซิ่วเอ๋ออย่างไม่เข้าใจ “เจ้าไม่มีตำรับยามาหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ซื้อไปทำยาอยู่แล้ว จะมีตำรับยาได้อย่างไร นางจึงเอ่ยขึ้น “ของพวกนี้ ท่านจ่ายให้ข้าอย่างละนิดหน่อย……”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไป “แต่ข้าติดเงินมาไม่มากนัก ท่านบอกข้าก่อนได้หรือไม่ว่าต้องใช้กี่ตำลึง?”
เครื่องยาเหล่านี้เป็นสิ่งที่หาได้ง่าย โรงยาหุยชุนนี่ก็มีขาย แต่การซื้อตัวยาปะปนผสมกันมั่วโดยไม่อิงตำรับยา
