หลินอันยิ้มพลางกางแขนออกทั้งสองข้าง เป็นสัญญาณให้เด็กสาวผ่อนคลาย
สำหรับโม่หลิงแล้ว เขาไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ
ในชาติก่อนที่เขาสามารถหนีออกจากตัวเมืองหลินเจียงได้ ไม่ว่าจะอย่างไรโม่หลิงก็ถือว่าได้ให้ความช่วยเหลือเขาไม่น้อย
“ผมเพิ่งไปโรงพยาบาลมาเมื่อไม่นานนี้ ที่หน้าห้องจ่ายยาเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีกลิ่นอายคล้ายกับเธอมาก”
“แน่นอน เธอก็รู้ ตอนนั้นผมกับจางเถี่ยบาดเจ็บอยู่ เลยไม่มีปัญญาพาเธอกลับมาด้วย”
หลินอันแต่งเรื่องขึ้นมาสองสามประโยค ขณะเดียวกันก็ยังคงเปิดใช้ดวงตาพิพากษาอยู่ตลอดเวลา
แม้ว่าเขาจะยังไม่เห็นน้องสาวของโม่หลิง แต่ก็พอจะรู้ตำแหน่งคร่าวๆ ว่าอยู่ที่ไหน
ในชาติก่อน โม่หลิงซ่อนน้องสาวของเธอไว้ในโรงพยาบาลมาตลอด ส่วนตัวเองก็ออกไปหาอาหารเพียงลำพัง
เพียงแต่หลินอันไม่คิดว่า โรงพยาบาลที่โม่หลิงเคยอยู่ในชาติก่อนจะเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ตรงข้ามนี่เอง
ดวงตาพิพากษาใช้พลังจิตของหลินอันสแกนไปยังเด็กสาวอย่างเงียบเชียบ
“ข้อมูลเป้าหมาย: โม่หลิง (สถานะปัจจุบัน: สับสน, ตื่นตระหนก, ระดับความเชื่อใจต่ำ)”
หลังจากที่พลังจิตของเขาสามารถปล่อยออกมาภายนอกได้ ผลของดวงตาพิพากษาก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย
หลินอันพบโดยไม่คาดคิดว่าตอนนี้ดวงตาพิพากษาไม่เพียงแต่จะให้ข้อมูลทั้งหมดของเป้าหมายได้ แต่ยังสามารถแสดงอารมณ์ได้อีกด้วย
หากเป็นในยุคสงบสุข แค่ความสามารถนี้ก็สามารถทำให้เขากลายเป็นปรมาจารย์ด้านจิตวิทยาได้อย่างไม่ม
