ห้มากกว่านี้ข้าก็ขาดทุนสิ”
แม่เฒ่าจางกัดฟันพูดขึ้น “ 10 ตำลึง ถ้าน้อยกว่านี้ข้าไม่ขายแล้ว”
หญิงร่างท้วมกรอกตาไปมา ซึ่งไม่มีใครรู้เลยว่านางคิดอะไรอยู่
จางซิ่วเอ๋อโมโหสุด ๆ นี่เห็นนางเป็นคนตายรึไง? คุยราคาค่าตัวของนางกับน้องสาวต่อหน้าต่อตาแบบนี้!
จางซิ่วเอ๋อพูดกึ่งยิ้ม “ท่านย่าจะขายอะไรเหรอ? บ้านเรามีของที่มีมูลค่าขนาดนั้นด้วยเหรอ? หรือท่านย่าจะขายอาเล็ก?”
จางอวี่หมินได้ยินดังนั้นก็หน้าดำคร่ำเครียดทันที “นังเด็กชั้นต่ำ! ข้าจะบอกให้นะ คราวนี้แม่จะขายเจ้ากับจางชุนเถาไงละ!”
เมื่อพูดจบ จางอวี่หมินก็รอให้จางซิ่วเอ๋อร้องไห้
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ร้อง และมีสีหน้าประหลาดใจแทน “จะขายพวกข้ารึ?”
จางอวี่หมินประหลาดใจ เมื่อก่อนไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อร้องไห้ได้เสมอ แต่คราวจางซิ่วเอ๋อที่อยู่ตรงหน้านางทำให้นางแปลกใจจริง ๆ
จางอวี่หมินรู้สึกไม่สบายใจอย่างไม่มีสาเหตุ ใบหน้าเล็ก ๆ ขาว ๆ ของนางเต็มไปด้วยความสงสัย
ปกตินางอยู่บ้านแทบไม่ต้องทำงานอะไรเลย ถือว่าถูกเลี้ยงมาอย่างดี จึงต่างกับรูปร่างผอมแห้งผิวคล้ำอย่างจางซิ่วเอ๋อมาก
“ใช่ จะขายพวกเจ้านี่แหละ” จางอวี่หมินพูดอย่างมุ่งร้าย
“งั้นท่านย่าคงต้องผิดหวัง ตอนนี้ข้าไม่ใช่คนตระกูลจางแล้ว การที่ท่านย่าจะขายข้ามันไม่สมเหตุสมผลหรือเปล่า….?” จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ
และยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร จางซิ่วเอ๋อก็มองหญิงร่างท้วมคนนั้นพร้อมเอ่ย “ท่านป้าผู้นี้ข้าดูแล้วห
