“เสี่ยวเสวียนฉีไม่อยู่เหรอ? แล้วใครเป็นคนวางแผน!”ฮ่องเต้ฉงหมิงป่วยหนัก เป็นไปไม่ได้ที่จักรพรรดิจะออกมาจัดการเองส่วนแม่ทัพที่เหลืออยู่นั้นครึ่งหนึ่งเอนเอียงไปทางเสี่ยวเย่แล้ว ที่เหลือไม่เพียงพอ!กำลังทหารในเมืองหลวงมีไม่มากอยู่แล้ว ถ้าปิดประตูเมือง จะต้านทานได้นานแค่ไหน?แววตาของเสินจื่ออี้เปลี่ยนไปมาหลายครั้ง เธอนิ่งเงียบและครุ่นคิดอยู่ข้างๆมู่จิ่งชูสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงถาม “เป็นอะไรไป? เธอคิดอะไรออกหรือ?”เสินจื่ออี้จำได้ว่าเสี่ยวเย่เคยบอกว่าเขาได้พบกับคนๆ นั้นแล้วการบุกวังครั้งนี้ของเสี่ยวเย่ อาจมีการยุยงและล้างสมองจากคนๆ นั้นเสี่ยวเย่ไม่ใช่คนไร้เหตุผลในอดีต เขาคงไม่มีทางประมาทเช่นนี้มันเป็นเพราะการตายอย่างอนาถของพระสนมเอกซวี่ ที่ปลุกความปรารถนาในการแย่งชิงที่ซ่อนอยู่ในใจเขามานานพระสนมเอกซวี่เป็นคนที่เขาห่วงใยที่สุด เมื่อก่อนที่เขาเกิดความคิดอยากแย่งชิงบัลลังก์ ก็เพื่อพระมารดาและพระพี่นางของเขา ตอนนี้พระมารดาตายอย่างน่าอนาถ ความมีเหตุผลเล็กน้อยที่เขามีก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้นจึงกลายเป็นเช่นนี้นี่ไม่ใช่เสี่ยวเย่ เขาเพียงแต่ถูกคนๆ นั้นล่อลวงจิตใจ!ที่แท้ วันนั้นที่พระสนมเอกซวี่ปรากฏตัวในวัดร้าง และการล่อให้ตัวเองไปที่นั่น ก็เป็นการวางแผนมาทั้งเรื่อง!ตอนนี้เสินจื่ออี้เข้าใจแล้ว“พี่ใหญ่ จิ่งชู ฉันมีธุระต้องออกไปสักครู่!”“พระราชวังกำลังอยู่ในภาวะเตือนภัย ทุกที่วุ่นวายไปหมด เธอจะไปท
