มายืนอยู่ตรงหน้า พระสนมเอกซวี่ที่จิตใจสับสนวุ่นวาย ก็จ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้าง เงยหน้าที่ผ่ายผอมจนเว้าลึกขึ้นมาด้วยความตกใจอย่างที่สุด!“เย่เอ๋อร์! เป็นเย่เอ๋อร์ของข้าจริงๆ!”พระสนมเอกซวี่เดินเข้าไปข้างหน้า และโอบกอดเสี่ยวเย่ที่ปลอมตัวเป็นทหารหลบหนีออกมา!ที่จริงพวกทหารเหล่านั้น จะสามารถกักขังเสี่ยวเย่ได้อย่างไรหรือแม้แต่คุกหลวงนั่นหากเขาอยากจะออกไป ก็ทำได้สำคัญที่ว่าตัวเขาอยากหนีหรือไม่!แต่หากหนีจริงๆ นั่นก็เท่ากับเขากลายเป็นนักโทษหนีคดี และยิ่งห่างไกลจากการชิงราชบัลลังก์!พระสนมเอกซวี่ตอนนี้ได้สติแล้ว: “เย่เอ๋อร์ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ไม่ได้นะ เจ้าต้องกลับไปเดี๋ยวนี้! รีบกลับไปเร็ว!”“หากเจ้าหนีออกมาเอง พระบิดาของเจ้ารู้เข้า เขาจะต้องโกรธมากกว่าเดิมแน่ พระบิดาของเจ้าเริ่มค่อยๆ คลายโทสะแล้ว เจ้าไม่ควรยั่วโทสะเขาอีก เชื่อฟังข้า รีบกลับไป อีกไม่กี่วันเขาจะปล่อยเจ้าออกมาเอง ไปเถิด!”ไม่ว่าพระสนมเอกซวี่จะพูดอย่างไร เสี่ยวเย่ก็ยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติงแม้แต่สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยน เพียงแค่ยืนตัวตรงอยู่อย่างนั้น“มารดา ท่านคิดว่าพวกเรายังพอมีทางถอยอยู่หรือ?” เขาพูดอย่างสงบ “พระบิดาไม่เคยคิดจะตั้งข้าเป็นรัชทายาท ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสืบทอดบัลลังก์”พระสนมเอกซวี่มีสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย: “เรื่องนี้ ไม่ต้องรีบ! รอจัดการเสี่ยวเสวียนฉีคนนั้นเสร็จ ราชบัลลังก์ก็จะเป็น—”เสี่ยวเย่หัวเราะเยาะ เขาเห็นทุก
