“ฮึ่ม เป็นข้าเองที่รบกวนพวกเจ้า ใช่ไหม?”เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของเขา เสินจื่ออี้รู้สึกร้อนรนในใจ เดิมทีตั้งใจจะอธิบายแต่ไม่รู้ว่านางนึกอะไรขึ้นได้ จู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าที ก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าว จงใจเดินไปยืนข้างมู่จิ่งชู เสียงเย็นชาและนิ่งสงบ “เมื่อองค์รัชทายาทเห็นแล้ว ข้าก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว”เขาเห็นแล้วหรือ?ไม่ต้องอธิบาย!ช่างดีนักที่ไม่ต้องอธิบาย!เสี่ยวเสวียนฉีโกรธจนหัวเราะ!“ดีมาก! ดีมาก!”ก่อนหน้านี้มีคนบอกเขาว่าเสินจื่ออี้ออกไปพบชายคนหนึ่งเป็นการลับ!เสี่ยวเสวียนฉีเมื่อได้ยินก็เพียงแค่แค่นหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจเลยเพราะเขาไม่ได้เห็นกับตา ก็ถือว่าไม่มีหลักฐาน!ถึงแม้นางจะแอบไปวังหยูฮวาโดยที่เขาไม่รู้ เขาก็สามารถทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น!แต่ทำไม!ทำไมถึงให้เขาเห็นนางกับมู่จิ่งชูปรากฏตัวที่นี่! และยังเป็นนอกกำแพงตำหนักบูรพาด้วย!นางรู้ดีว่า สิ่งที่เขาติดใจมากที่สุดไม่ใช่เรื่องของนางกับเสี่ยวเย่!แต่เป็นมู่จิ่งชูต่างหาก!แม้จะรู้ดีถึงเพียงนี้ แต่กระทั่งตอนนี้ แม้แต่คำโกหกสักคำก็ไม่ยอมพูดกับเขาหรือ!ถึงแค่หลอกเขา เขาก็ยินดีจะเชื่อ!นางจงใจจะยั่วโมโหเขาชัดๆ!ทำไมกัน?เสี่ยวเสวียนฉียังคงคิดไม่ออกเขายอมรับว่าเมื่อก่อนเคยเพิกเลยนาง และทำให้นางเจ็บปวดไม่ใช่น้อย แต่ทำไมทำไมนางถึงไม่เคยให้โอกาสเขาได้ชดเชย!ช่วงสองวันมานี้ การที่เสินจื่ออี้ปิดบังและสร้างกำแพงกั้นเขา เสี่ยวเสวียนฉีไม่ใช่ไม่เห็น!แต่เขา
