ตที่ดีกว่าเมื่อก่อนแต่หมู่จิ่งชูกลับรู้สึกว่า ตอนนี้นางไม่ได้สบายกว่าเมื่อก่อนสักเท่าไร ร่างกายนี้ แม้จะดูอวบอิ่มขึ้น สีหน้าก็เปล่งปลั่งขึ้น แต่หมู่จิ่งชูรู้สึกว่า สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ว่าร่างกายจะดีขึ้นเพียงไร แต่ความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ในดวงตานั้นปิดบังไม่ได้“ร่างกายของเจ้า รัชทายาทเคยให้หมอหลวงมาตรวจหรือไม่”“เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่คุณชายผู้ดีควรเป็นห่วง” เสินจื่ออี้ไม่อยากมีการติดต่อหรือความสัมพันธ์กับหมู่จิ่งชูมากเกินไป พวกเขาแยกทางกันไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีความสัมพันธ์ใดๆ อีกยิ่งไปกว่านั้น เขาก็แต่งงานกับเสี่ยวจื่อหรูแล้ว ยิ่งไม่มีความจำเป็นที่จะต้องติดต่อกันหมู่จิ่งชูรู้สึกถึงความห่างเหินของนาง เขาไม่ได้พูดอะไรมาก ผลลัพธ์ของพวกเขาทั้งสองคนในระดับหนึ่ง ก็เป็นเพราะตัวเขาเองที่ก่อขึ้น“คืนนี้ข้าเพิ่งกลับถึงเมืองหลวงก็มาหาเจ้า นอกจากอยากมาดูเจ้าแล้ว ก็มีเหตุผลอีกอย่าง”หมู่จิ่งชูหยิบสิ่งหนึ่งออกมา“สิ่งนี้เป็นสิ่งที่บิดาของเจ้าให้ข้าไว้เมื่อก่อน ให้ข้ามอบให้เจ้าในเวลาที่เหมาะสม ข้าคิดว่า ตอนนี้คงถึงเวลาแล้ว…”เขาพูดยังไม่ทันจบ ที่ใต้กำแพงสูงของตำหนักบูรพาที่พวกเขาอยู่ ก็ปรากฏคนกลุ่มหนึ่งขึ้นทันที!ไม่นานก็ล้อมพวกเขาทั้งสองไว้!หมู่จิ่งชูตั้งสติได้ การกระทำแรกคือยืนบังหน้าเสินจื่ออี้ไว้ มองไปที่คนที่ปรากฏตัว!ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของชายคนนั้นในความมืด ปรากฏขึ้นในจังห
