ก มีคนปรากฏตัวและคว้ามือเธอไว้!เสินจื่ออี้ตกใจ เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าคนที่มาคือพี่ชายของเธอ เธอจึงถอนหายใจยาว“ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกหรอกหรือว่าจะไม่มา? เธอโกหกฉัน” เสินจั้นขมวดคิ้วมองเสินจื่ออี้ด้วยสีหน้าหม่นหมองเสินจื่ออี้เม้มริมฝีปาก ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกเสินจั้นว่าจะไม่ทำอะไรหุนหันพลันแล่นและไม่ทำงานให้ทั่วปาเอี้ยนโดยไม่คิดความจริงแล้ว มากกว่าที่จะช่วยทั่วปาเอี้ยนหาของเพื่อให้คำอธิบายกับเขา มันคือเธอเองที่อยากมาเพราะสัญชาตญาณบอกเธอว่า สิ่งที่ระบุไว้ในแผนที่นี้มีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับการล่มสลายของตระกูลเซินไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องมาสักครั้งที่เสินจื่ออี้พูดกับเสินจั้นแบบนั้น ก็เพื่อให้เขาสบายใจเท่านั้น และไม่อยากให้เสินจั้นพัวพันกับเรื่องนี้ อย่างน้อยเมื่อถูกจับได้ เสินจั้นก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง“พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าพี่โกรธ แต่ฉันต้องมาดู พี่กลับไปก่อนเถอะ”เสินจั้นถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “ทำไมเธอไม่บอกเสี่ยวเสวียนฉีตรงๆ ล่ะ ถ้าเขารู้ อาจจะช่วยเธอหา และลดปัญหาที่ไม่จำเป็นได้”เสินจื่ออี้ยิ้มพลางส่ายหน้าเมื่อเลือกที่จะปิดบังบางสิ่ง ก็ต้องรักษาระยะห่างต่อไปเรื่องของตระกูลเซินควรเป็นหน้าที่ของคนตระกูลเซิน ไม่ใช่ให้คนอื่นมาแบกรับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเชิญชวนให้เขามาเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้เสินจั้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเสินจื่ออี้ถึงดื้อนักแม้จะบอกเสี่ยวเสวียนฉีไปแล้วจะเป็นอย่างไร?เขาย
