สินจื่ออี้ข้างใน เขาก็อึ้งไปเหมือนกับเยว่เมอเสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วแน่น มองไปที่เยว่เมอเยว่เมอก็มีสีหน้างุนงงไม่แพ้กันเสินจั้นมองดูเสินจื่ออี้ที่สีหน้าเปลี่ยนไปมา แล้วมองไปที่เสี่ยวเสวียนฉีที่ขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง เขาเตรียมจะออกไปข้างหน้าและบอกว่าเป็นเขาที่มา ไม่เกี่ยวกับเสินจื่ออี้แต่เสินจื่ออี้ก้าวออกไปก่อนและขวางเขาไว้ เธอเดินออกไปและจ้องมองเสี่ยวเสวียนฉีด้วยสายตาเรียบเฉยและสงบ“ฉันเป็นคนมาเอง ไม่เกี่ยวกับพี่ใหญ่ของฉัน”เสินจั้นโกรธมาก!“เธอทำอะไร?”เขาดึงเสินจื่ออี้ไว้ และพูดกับเสี่ยวเสวียนฉี“ไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันเป็นคนตัดสินใจมาเอง”เยว่เมอรู้สึกว่าหัวจะระเบิด นี่มัน…เสินจื่ออี้ส่ายหน้าและยิ้มเล็กน้อย: “พี่ใหญ่ ไม่ต้องหรอก ใครทำก็ต้องรับผิดชอบวันนี้ฉันเป็นคนมาก่อนจริงๆ”เธอมองไปที่เสี่ยวเสวียนฉีอีกครั้ง“ถ้าท่านจะโกรธ ก็โกรธฉัน ไม่เกี่ยวกับพี่ใหญ่ของฉันเลย”เสี่ยวเสวียนฉีมองห้องลับที่เปิดออกแล้วจ้องมองเธออย่างเขม็ง“บอกข้ามา เจ้ามาทำอะไรที่นี่”แต่เสินจื่ออี้กลับหลบสายตาและไม่ยอมพูดอะไรเสี่ยวเสวียนฉีหัวเราะเย็นชา: “ไม่ยอมพูดสินะ! ไม่ยอมบอกความจริงอะไรกับข้าเลยใช่ไหม!”“เยว่เมอ พาพวกเขากลับตำหนักรอง!”“ขอรับ”เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ถูกเสี่ยวเสวียนฉีปิดปังไว้ จึงไม่มีการแพร่ออกไปเยว่เมอก็พาเสินจั้นและเสินจื่ออี้กลับตำหนักรองอย่างเงียบๆ โดยไม่มีคนอื่นในตำหนักบูรพารู้มีเพียงคุณป้
