ี่ยวเย่หันกลับไปมองแม่ที่มีพฤติกรรมประหลาดในคืนนี้ ดวงตาลึกล้ำ แววตาซับซ้อนแม่คงไม่ได้รู้จักคนๆ นั้นจริงๆ หรอกนะพวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกันแน่?…อีกด้านหนึ่ง หลังจากพระสนมเอกซวี่ออกจากบริเวณวังเฉิงเฉียนไปแล้ว รอยยิ้มที่สงบและสง่างามบนใบหน้าของนางก็เหมือนจะรักษาไว้ไม่อยู่ ร่างกายโงนเงน ตัวสั่นอย่างรุนแรง เกือบจะล้มลงไปกับพื้น!จูหยูรีบเข้าไปประคอง “กุ่ยเฟย ท่านเป็นอะไรไปเพคะ?”พระสนมเอกซวี่ไม่สนใจจูหยู มองไปที่ความมืดด้วยสายตาเหม่อลอย แล้วมือสั่นเทาหยิบแผ่นป้ายประจำตัวนั้นออกมาดวงตาของนางเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริก!ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ในมือไม่ใช่เพียงแผ่นป้ายไม้ธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ!“เขากลับมาแล้ว กลับมาแล้ว…”พระสนมเอกซวี่ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง!นางคิดว่าจะไม่ได้พบคนผู้นี้อีก แต่ไม่คิดว่า เขายังมีชีวิตอยู่ ยังมีชีวิตอยู่!ไม่เพียงแต่มีชีวิตอยู่ แต่ยังกลับมาหาเสี่ยวเย่!นางเหมือนกำลังถือสิ่งที่ร้อนจนจับไม่ได้ โยนแผ่นป้ายนั้นทิ้งไป!“ไปเลย! ไปสิ! อย่าเข้ามา!”จูหยูยืนข้างๆ มองด้วยความตกใจ “กุ่ยเฟย อย่าทำให้บ่าวตกใจนะเพคะ เกิดอะไรขึ้น?”“อย่าเข้ามา! ไม่! อย่า!”พระสนมเอกซวี่ทันใดนั้นก็กอดตัวเอง เหมือนกลัวมาก!จนกระทั่งนางผลักจูหยูออกไป ตัวเองก็ล้มลงบนพื้น มือถูกก้อนหินแหลมบนพื้นบาดเปิด ความเจ็บปวดทำให้นาง “ตื่น”!จูหยูยืนสั่นอยู่ข้างๆ มองกุ่ยเฟยที่เหมือนคนเสียสติ ไม
