วยสายตาเขม็งคนคนนี้! ช่างน่ารำคาญที่สุด!แต่ว่า มีหลายสิ่งที่ไม่ใช่แค่ไม่ยอมรับแล้วมันจะไม่มีอยู่เมื่อก่อนเสินจื่ออี้อาจหาข้ออ้างมาหลอกตัวเองและคนอื่นได้ แต่ตอนนี้… แม้แต่เธอเองก็ไม่สามารถโกหกตัวเองได้อีกต่อไป!สถานการณ์อันตรายแบบคืนนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วหนึ่งครั้งเธออาจแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่การที่ใจสั่นไหวทุกครั้ง เธอจะยังคงแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้จริงหรือ?ยิ่งไปกว่านั้น คืนนี้เธอตกใจจริง ๆ!ตกใจจนแทบช็อคเพราะเขา…ความรู้สึกนี้ แตกต่างจากตอนที่เป็นห่วงเสี่ยวเย่โดยสิ้นเชิง!กับเสี่ยวเย่ มักจะเป็นความละอายใจและสำนึกบุญคุณเสียเป็นส่วนใหญ่ แม้แต่ตอนที่คิดจะตายไปพร้อมกับเขา ก็เป็นเพราะความรู้สึกผิดนั้น! แต่ตอนนี้กับเสี่ยวเสวียนฉี… อย่างเมื่อครู่ ตอนที่เห็นเหล่ายอดฝีมือเหล่านั้นบีบเข้าหาเขา ใจของเธอแทบจะหลุดออกมาด้วยความกลัว!เสี่ยวเสวียนฉีดึงเธอเข้ามา ถอนหายใจ เสียงอ่อนลงอย่างจนใจ ช้าลงเรื่อย ๆ“โอเคๆ ฉันไม่บังคับเธอ ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”“ไปกันเถอะ”เสินจื่ออี้มองมือของตัวเองที่ถูกเขาจับอีกครั้ง ขมวดคิ้วถาม: “ไปไหน?”เสี่ยวเสวียนฉีหัวเราะ หันมาถาม: “เธอไม่มีที่อยู่แล้ว นอกจากจะนอนข้างถนนคืนนี้แล้ว จะไปที่ไหนได้อีกล่ะ?”เสินจื่ออี้ไม่พูดอะไรทันทีคืนนี้ช่วยพี่ชายและจางเยียนเยียนหนีไป ก็เท่ากับ “ทำลาย” ความสัมพันธ์กับเสี่ยวเย่แล้วเธอย่อมไม่อาจอยู่ในอาณาเขตของเขาอีกต่อไป และก็ไม่มีทางกลับ
