งติดตามมาไม่นานเสื้อผ้าที่เพิ่งล้างทำความสะอาดและเปลี่ยนในป่าเขา ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นที่ฟุ้งระหว่างการไล่ตามเส้นผมที่ยังไม่แห้งเปียกแนบแก้ม ยิ่งทำให้ดวงตาลึกของเขาดูมืดดำที่สุด…แม้แต่ใบหน้าที่มักเยือกเย็นและสงบในวันปกติ ตอนนี้ก็เหมือนมีเงามืดที่ไม่อาจสลัดออกปกคลุมเขายิ้มเยาะ มองภาพ “ความงามของมนุษย์” ตรงหน้า รู้สึกว่าช่างแสบตาเหลือเกิน!แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่า คือหัวใจของเขาในตอนนี้เจ็บยิ่งกว่าถูกของมีคมแทงทีละนิด!แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้เลือกที่จะออกไปข้างหน้า ไม่ได้ไปต่อสู้ ยิ่งไม่ได้ไล่ตามตัวคนกลับมาโดยตรงเพราะเขารู้ว่าเธอจะไม่กลับมาอีกต่อไปไม่ใช่แค่เพราะเธอรู้ว่าเสินจั้นถูกเขาจองจำมาตลอด และจะไม่ไว้ใจเขาอีกแม้แต่น้อย หรือแม้แต่อาจจะเกลียดและแค้นเขาแต่เป็นเพราะเขาเห็นได้ชัด!ในใจของเธอมีคนคนนั้นอยู่!มีมาตลอด… ตลอดมา!เพราะต่อหน้าเสี่ยวเสวียนฉี เธอจะเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะดีใจหรือโกรธ ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังแต่ต่อหน้าเขา เธอมักระมัดระวังและไม่กล้าล่วงเกิน มีกำแพงขวางกั้นเสมอ! เธาก็จะไม่มีวันปลดปล่อยตัวเองแบบนี้ต่อหน้าเขา!ก่อนหน้านี้เสี่ยวเย่ยังหลอกตัวเองได้ว่าถ้าเขาพยายามสักครั้ง ชิงชัยสักตั้ง ก็อาจทำให้เธอหันมามองเขาได้ แต่ตอนนี้แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป!เขาก้มหน้า พลางหัวเราะเยาะตัวเองเป็นระลอก เหมือนสาหร่ายที่ลอยอยู่บนชายฝั่งทะเล ไม่อาจหาทิศทางได
