่อไป๋ แล้วกัดฟัน“พี่ชาย มีชีวิตอยู่ให้ดี ท่านต้องมีชีวิตรอด!”พูดจบ เธอก็เปลี่ยนไปขึ้นรถม้าอีกคันกับเยว่เมอ รีบขับออกไป!เสินจั้นมองทิศทางที่เธอหายเข้าไปในรัตติกาล จิตใจปั่นป่วน!ราวกับว่าเธอจากไปครั้งนี้ จะไม่มีวันกลับมาอีก!“เสินจื่ออี้ กลับมานี่! ได้ยินไหม ฉันบอกให้เธอกลับมา… ไอ! ไอ! ไอ!”เสินจื่ออี้ เธอช่างโง่เหลือเกิน!ช่างโง่จริงๆ! ยังคงโง่เหมือนตอนเด็ก ดื้อรั้นเหมือนเดิม! ยังคงทำให้คนเป็นห่วงอยู่เรื่อย…คำพูดแห้งผากของเสินจั้นยังคงลอยอยู่ในสายลมเย็น เสินจื่ออี้เองก็มีน้ำตานองหน้า!แต่ในคืนมืดลมหนาวนั้น เธอไม่เคยหันกลับไป และก็ไม่กล้าหันกลับไป!ไม่นาน ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มแยกย้ายกันหลังจากหลิวซื่อไป๋พาเสินจั้นเข้ารถแล้ว เขาก็มองไปทางที่เสินจื่ออี้จากไป ถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วขึ้นไปนั่งหน้ารถม้า ขับเข้าไปในตรอกมืดอีกฝั่งหนึ่งอีกด้านหนึ่ง เยว่เมอก็พาเสินจื่ออี้ที่อยู่คนเดียวในรถม้า ขับต่อไปข้างหน้า!ความเคลื่อนไหวของพวกเขา เป็นธรรมดาที่จะดึงดูดความสนใจของคนของเสี่ยวเย่ที่ไล่ตามมากลุ่มคนขี่ม้าไล่ตามมาเป็นฝูง!บนถนนในเมืองหลวงยามดึก เสียงม้าวิ่งไล่ล่าดังขึ้นทั่ว!ไม่นานนัก พวกเขาก็อ้อมไปอีกถนนหนึ่งตอนนี้รอบๆ เงียบสงบลงแล้วต้องยอมรับว่าฝีมือขับรถของต้าลี่คนนี้ดีมาก ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับภูมิประเทศของเมืองหลวงเป็นอย่างดี เพียงไม่นาน ก็ล่อคนพวกนั้นไปอีกทิศทางหนึ่ง และทิ้งห่างไปไกลรถม้าที่แล่นมาด้ว
