กับเสี่ยวเย่ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ละครนี้พวกเขาก็แสดงสมจริงเกินไปหน่อยเขาจ้องมองเสินจื่ออี้ตลอดทาง ขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกสับสนตอนที่กำลังจะออกไป เสินจื่ออี้นึกถึงจางเยียนเยียนที่อยู่ในห้อง“เดี๋ยวก่อน พาคุณหนูจางไปด้วย!”หลิวซื่อไป๋แทบบ้าด้วยความร้อนใจ หน้าตาเหนื่อยหน่ายและจนใจ กระโดดชี้หน้าเธอ: “เฮ้ย! เธอคิดว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยให้รอดพ้นหรือไง! ตอนนี้เธอยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย มีแผลเก่าหนักขนาดนั้น ไม่กลัวตายที่นี่หรือไง!”แผลเก่า? เสินจั้นสังเกตเห็นสีหน้าของเสินจื่ออี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอบาดเจ็บจริงๆแต่เสินจื่ออี้กลับพูดอย่างจริงจังและดื้อรั้นว่า: “คุณหนูจางเป็นคนบอกตำแหน่งของพี่ชายฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็คงไม่ได้พบพี่ชาย”ไม่ว่าอย่างไร ต้องช่วยเธอให้ออกไปให้ได้!อีกอย่าง…เสี่ยวเย่ไม่ใช่เสี่ยวเย่ที่เธอรู้จักตอนแรกอีกแล้ว ถ้าปล่อยจางเยียนเยียนไว้ที่นี่ พอเสี่ยวเย่พบว่าพี่ชายหายไป เขาต้องระบายความโกรธทั้งหมดใส่เธอแน่นอน!จางเยียนเยียนแค่ชอบเสี่ยวเย่มากเกินไป เธอไม่ได้ทำผิดอะไรจริงๆ ไม่ควรต้องเผชิญชะตากรรมแบบนี้“โอ๊ย!” หลิวซื่อไป๋เกาหัวด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรเสินจื่ออี้ไม่ได้ เพราะที่เธอพูดก็มีเหตุผล ได้แต่บ่นว่าน่ารำคาญ พลางโยนเสินจั้นให้ต้าลี่ แล้วไปพยุงจางเยียนเยียนที่อยู่บนเตียงจางเยียนเยียนไม่คิดว่าเสินจื่ออี้จะไม่ลืมเธอในช่วงเวลาสำคัญ มองเสินจื่ออี้ด้วยดวงตาแดงๆ เหมือนซาบ
