ลงอย่างเยือกเย็นในความมืดเมื่อครู่ตอนที่อารมณ์พลุ่งพล่าน เขาเกือบจะเชื่อเธอไปแล้วแต่เมื่อค่อยๆ ใจเย็นลงตอนนี้ เขาค่อยๆ พบความผิดปกติจากเหตุการณ์เมื่อครู่นิสัยของเสินจื่ออี้ เขารู้ดีเกินไปการกระทำของเธอเมื่อครู่ และคำพูดไร้น้ำใจพวกนั้น กลับไม่เหมือนพูดกับเขา แต่เหมือนพูดกับเสี่ยวเย่มากกว่าแล้วยังพู่กันด้ามนั้น ที่ก่อนหน้านี้ตอนปฏิเสธเขา ทำไมเธอไม่ยอมเอามา? ทั้งที่มีโอกาสมากมาย แต่ทำไมต้องเป็นช่วงเวลานี้คืนนี้ถึงหยิบออกมา?เสินจื่ออี้ เธอหลอกเสี่ยวเย่ได้ แต่หลอกข้าไม่ได้!ดังนั้น การที่เธอยังอยู่ข้างเสี่ยวเย่ ต้องมีเหตุผล!ต้องมีเหตุผลจำเป็นบางอย่างที่ทำให้เธอต้องอยู่ต่อ และต้องได้รับความไว้วางใจจากเสี่ยวเย่ก่อนในความมืดสนิท เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ดีใจ กลับขมวดคิ้วเพราะเธอยอมอยู่เสี่ยงภัยเอง แต่ไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากเขา ไม่ยอมให้เขาช่วยแม้เสี่ยวเสวียนฉีจะรู้ว่านิสัยเธอจะไม่ขอให้เขาช่วย และในใจเธอยังไม่ได้ให้อภัยเขาอย่างแท้จริง ไม่ไว้ใจเขาแต่เขาก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ใช่แล้ว! พู่กันที่หัก!เสี่ยวเสวียนฉีหันตัวกลับทันที กระตุกบังเหียนม้า รีบมุ่งไปยังคฤหาสน์นั้นอย่างร้อนรน!แต่เมื่อเขาไปถึง และค้นหาบนพื้นนอกคฤหาสน์อย่างร้อนใจ พื้นหญ้าตรงนั้นกลับไม่มีร่องรอยของพู่กันที่หักแล้ว!เสี่ยวเสวียนฉีรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง แต่หลังจากนั้นกลับมีความปีติผุดขึ้นในใจ!เขามองกระท่อมเล็กที่มีแสงเทียนสลัวส่องอ
