านอุทยานหลวงไปตลอดทาง สถานที่ที่เขาไป ชัดเจนว่าคือตำหนักบูรพาแต่ยังไม่ทันถึงที่หมาย เขาก็พบกับเสี่ยวเสวียนฉีที่วันนี้มีสีหน้าแย่พอๆ กับเขาบนถนนในวัง“เสี่ยวเสวียนฉี!” เสี่ยวเย่กำหมัดแน่นแล้วคำรามเสียงต่ำเสี่ยวเสวียนฉีที่กำลังรีบร้อนจะไปที่ไหนสักแห่ง ใบหน้าก็มืดลงทันที ในชั่วขณะถัดมาที่สายตาของทั้งสองสบกัน คนรอบข้างยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นเจ้านายของตนทั้งสองฝ่ายกำลังชกต่อยกันอย่างดุเดือด!อย่าเห็นว่าเสี่ยวเย่เป็นแม่ทัพ เสี่ยวเสวียนฉีก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน พลิกตัวหนึ่งทีก็กดเสี่ยวเย่ไว้ใต้ร่าง กราชากเสื้อของเขา ดวงตาที่ดูอำมหิตเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว!“เสี่ยวเย่! ข้ากำลังจะไปหาเจ้าเพื่อชำระบัญชีพอดี เจ้ากลับมาหาข้าเองเสียอย่างนั้น! คนอยู่ไหน!”เสี่ยวเย่โจมตีอย่างรุนแรงทางช่วงล่าง พลิกตัวหนึ่งทีก็กดเสี่ยวเสวียนฉีไว้ใต้ร่าง!“เจ้ายังมาถามข้า! ข้าสิอยากถามเจ้า สับเปลี่ยนตัวคน พานางบำเรอของข้าไปไว้ที่ไหน!”“นางบำเรอ?” สายตาของเสี่ยวเสวียนฉีเข้มขึ้นทันที ไม่ทันคิด หมัดหนึ่งพุ่งไปที่ใบหน้าของเสี่ยวเย่ ไม่ปรานีเลยสักนิดเสี่ยวเย่ที่ไม่ทันตั้งตัว โดนหมัดนั้นเต็มๆ!ในชั่วขณะถัดมา เขาก็ถูกเสี่ยวเสวียนฉีลากขึ้นมาดันไว้กับภูเขาจำลอง!ได้ยินเสี่ยวเสวียนฉีปราชดด้วยความโกรธ: “เสี่ยวเย่ เจ้ากล้าให้นางเป็นแค่นางบำเรอ? เจ้ายังว่าข้าไร้น้ำใจ ข้าว่าเจ้าต่างหากที่ไร้น้ำใจที่สุด!”นางบำเรอ? แม้แต่สุนัขก็
