จากหลิวซื่อไป๋ภายนอก บางทีอาจจะช่วยเว่ยยุนออกมาได้สิ่งที่เสินจื่ออี้พูดไม่ผิด ทั่วปาเอี้ยนไม่อยากยุ่งกับเรื่องเหล่านี้จริงๆ นี่ไม่ใช่จุดประสงค์ที่เขามาแคว้นเป่ยฉีแต่การส่งจดหมาย…ทั่วปาเอี้ยนหรี่ตา: “องค์ชายอย่างข้าไม่ทำการค้าที่ขาดทุน เจ้าขอร้องข้า ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน”เสินจื่ออี้เดาได้ว่าเมื่อทั่วปาเอี้ยนออกหน้าเอง เรื่องก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดนางหยุดไปครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้า“ดี องค์ชายสามมีข้อเรียกร้องอะไร”ทั่วปาเอี้ยนยิ้ม: “ข้าต้องการ…”…วังหลวง โรงครัวหลวง“ไม่ใช่บอกไปนานแล้วหรือ ว่าองค์รัชทายาทต้องบำรุงร่างกายในช่วงนี้ อาหารดีๆจากโรงครัวหลวงทั้งหมด ต้องส่งไปวังคุนอวี่เป็นที่แรก”คนในโรงครัวหลวงมองดูนางกำนัลใหญ่จากวังคุนอวี่ที่มาถึง เหงื่อเย็นไหลไม่หยุด“ใช่ๆๆ พวกเราจะรีบไปเตรียม อาหารก่อนหน้านี้ถูกคนจากวังหนานเฉวี่ยเอาไปแล้ว พี่นางกำนัล ท่านก็รู้ พระสนมเอกซวี่พวกเราก็ไม่กล้าล่วงเกิน”นางกำนัลใหญ่ผู้นั้นแค่นเสียง: “วังหนานเฉวี่ยอะไรกัน? ในฮูกงนี้ยังคงเป็นฮองเฮาที่ตัดสินทุกอย่าง!”“พอแล้ว แค่นี้ล่ะ ข้าจะเอาไปหมด!”นางกำนัลในโรงครัวหลวงกำลังจะบอกว่านี่ไม่ใช่อาหารที่จะส่งไปวังคุนอวี่ แต่ไม่กล้าปฏิเสธอีก ได้แต่ตอบรับเสียงอ่อย มองดูคนจากวังคุนอวี่ขนอาหารที่จะส่งไปให้พระสนมไท่เจาอี๋ไปไม่นาน วังคุนอวี่หลังจากเสี่ยวเสวียนฉีฟื้นขึ้นมา ฮองเฮายวนยิ่งระมัดระวังมากขึ้นกว่าตอนที่พบรัชทายาทที่หา
