นับว่าถอนหนามจากใจฮองเฮายวนได้ก้อนหนึ่ง!ทางนี้ เสี่ยวเสวียนฉีเข้าไปในห้องด้านใน สายตาเข้มขึ้นทันทีเขาหยิบกระดาษที่เมื่อกี้สัมผัสได้จากก้นชามออกมา ดวงตาคมลึกและเย็นชาพอเปิดดูเนื้อหาข้างใน เสี่ยวเสวียนฉีตกใจก่อน จากนั้นดวงตาค่อยๆ หรี่ลง สีหน้าดำมืดลงอย่างเห็นได้ชัด!เยว่เมอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงเดินออกมาจากข้างๆ เขียดคอดูอยากเห็นว่าบนกระดาษเขียนอะไรไว้ทำไมองค์รัชทายาทที่หน้าดำมืดอยู่ทุกวัน แทบไม่เคยยิ้ม ถึงได้มีสีหน้าแย่กว่าปกติ?หรือว่า เสี่ยวเย่ทางนั้นเตรียมจะลงมือแล้ว?หรือมีเบาะแสเกี่ยวกับการซ่อนตัวแล้ว? ไม่ใช่นี่ เหอซุ่ยยังอยู่ภายใต้การควบคุมและเฝ้าดูอยู่ ช่วงนี้ไม่มีความผิดปกติอะไร แล้วนี่…แต่แล้วเสี่ยวเสวียนฉีก็กำกระดาษแน่น ดวงตาดำมืด แรงในมือแทบจะบดกระดาษให้เป็นผุยผง!เยว่เมอยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่แล้วก็ได้ยินองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์พูดคำหยาบออกมา!“แม่งเสี่ยวเย่! กล้าดียังไงมากักบริเวณสตรีของข้า ดูเหมือนเขาเบื่อชีวิตแล้ว!”แม้แต่เขายังไม่กล้ากักบริเวณนางอย่างนี้!เสี่ยวเย่กล้าได้อย่างไร!ใครให้ความกล้าแก่เขา!เสี่ยวเสวียนฉีมีไฟโกรธลุกโชนในดวงตา สั่งเยว่เมอเสียงเข้ม!“เตรียมรถม้า ข้าจะออกจากวัง!”เยว่เมอชะงัก ถึงได้ตอบสนองว่าเกิดอะไรขึ้นดูเหมือนคุณหนูจะมีปัญหาแต่ว่า…เยว่เมอมองไปที่นอกวังคุนอวี่: “องค์ชาย ฮองเฮายังอยู่ที่นี่…”เสี่ยวเสวียนฉีแค่นเสียง และยิ้มเย็น!ขำ เขาจะ
