ประตูหลังกระทรวงยุติธรรม หลิวซื่อไป๋รออยู่ที่นี่มานานแล้ว“ฉันบอกนะ เพื่อเธอ ฉันถึงกับแอบเข้ามาในกระทรวงยุติธรรม ต่อไปถ้าเธอไม่ให้สถานะอะไรฉันสักหน่อย มันก็พูดไม่ออกนะ”เสินจื่ออี้เห็นเขายังมีอารมณ์มาพูดจาเล่น คงจัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อยแล้วเธอพยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้สิ ให้สถานะเธอ แต่กลัวว่าจะเป็นการรบกวนท่านหลิวน่ะ”ท่านหลิวของเราเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง“แน่นอนว่าเป็นการรบกวน แต่ว่า…” เขาทำเสียงจุ๊ “ช่างเถอะ ฉันไม่อยากไปแย่งชิงกับรัชทายาทหรอก องค์รัชทายาทนิสัยเปลี่ยนไปมา เธออยู่ต่อหน้าเขาก็ไม่มีทางสู้อยู่แล้ว อย่าว่าแต่จะปกป้องฉันเลย เรื่องสถานะค่อยว่ากันใหม่เถอะ!”รอยยิ้มบนใบหน้าของเสินจื่ออี้หยุดชะงักเล็กน้อย แววตาก็เย็นชาลง“อย่าเอาฉันไปพัวพันกับรัชทายาท ฉันกับเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไรหรอก”หลิวซื่อไป๋ทำปากเบ้ ก็ไม่อยากเปิดโปงความปากไม่ตรงกับใจนี่ เป็นโรค! ต้องรักษา!ถ้าไม่มีความสัมพันธ์จริง ทำไมถึงดึกดื่นไม่นอน ลากเขาเข้าวังหลวงตอนกลางคืนแล้วยังอยู่กับเขาตามลำพังนานขนาดนั้น?“พอเถอะ ฉันช่วยพาคนพวกนั้นออกไปได้แค่ชั่วครู่เท่านั้น ถ้าไม่อยากให้เสี่ยวเย่รู้ตัว ก็รีบไปเถอะ”เสินจื่ออี้กลับมามีสีหน้าจริงจัง ก้าวเท้าเดินเข้าไปหลิวซื่อไป๋จัดการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว บอกกับคนในกระทรวงยุติธรรมว่าวันนี้เขาต้องการมาดูนักโทษที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่แน่นอนว่า คำพูดพวกนี้หลอกคนในกระทรวงยุติธรรมก็พ
