ซ่อนเร้นและพึงพอใจราวกับว่าเพียงความเป็นห่วงเล็กๆ น้อยๆ นี้ ทำให้เขาตื่นเต้นยิ่งกว่าได้รับบัลลังก์จริงๆในดวงตาเย็นชาของเขาเป็นประกายแปลกๆ จ้องมองนางอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวังรอคำตอบจากนางเสินจื่ออี้ไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้กะทันหัน สายตาของนางไหววูบ ไม่อาจตอบโต้ได้ทันทีภายใต้สายตาเร่งเร้าและตื่นเต้นของเขา ริมฝีปากของนางสั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเว่ยรานก้าวขาเข้ามาในห้องหลักแล้วเสินจื่ออี้หลุบตาลง สลัดมือของเขาออก “ขอให้องค์ชายพักผ่อน”ความคาดหวังและกระตือรือร้นในดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีมลายหายไปในพริบตาเขาคิดว่า นางจะตอบตกลงคืนนี้นางมาเพราะเป็นห่วงเขา และห่วงบาดแผลของเขา นางจะต้องตกลงแน่นอนนี่เป็นการวิงวอนครั้งสุดท้ายของเขาที่ทุ่มสุดตัว!เสี่ยวเสวียนฉีร่างไหวสะเทือน ยังไม่ทันได้ตั้งตัวว่าถูกนางปฏิเสธอีกครั้ง เสินจื่ออี้ก็หันหลังจากไปแล้วเว่ยรานเข้ามาพอดีกับที่เสินจื่ออี้กำลังจะออกไปเสินจื่ออี้ยังคำนับนางเล็กน้อยเว่ยรานดวงตาวาววับ แม้ในห้องจะกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว แต่นางยังได้กลิ่นผิดปกติของที่นี่นางมองเสินจื่ออี้อีกหลายครั้ง แล้วก้าวมาที่เตียงพลางจัดผ้าห่มให้เสี่ยวเสวียนฉีพลางพูดอย่างไม่ตั้งใจว่า “องค์ชาย เมื่อครู่ข้าออกไปได้ยินนางกำนัลพูดว่า ที่จวนองค์ชายสี่เร็วๆ นี้ก็เหมือนจะมีเรื่องดี พระสนมเอกซวี่คืนนี้ไปพบฝ่าบาท และได้ยินว่าตอนกลับมา ในมือยังมีพระราชกระแสอีก”สีหน้า
