รัชทายาทเว่ยรานรู้สึกเขินอาย ก้มหน้าลงพูดว่า: “คุณป้าชมเกินไปแล้ว เป็นเพราะสวรรค์สงสารฮองเฮา ฮองเฮาเพื่อองค์รัชทายาท สวดมนต์มาตลอด คงเป็นเพราะสวรรค์ซาบซึ้งในความจริงใจของฮองเฮา”“เด็กคนนี้นะ ข้าบอกแล้วว่าเป็นความดีความชอบของเจ้า ก็คือใช่!” ฮองเฮายวนโบกมือเรียกเว่ยรานให้เข้ามาหาจากนั้นจับมือของเว่ยรานวางลงบนหลังมือของเสี่ยวเสวียนฉีที่นอนอยู่บนเตียง“พวกเจ้าล้วนเป็นเด็กดี”“ดูเหมือนหร่านเอ๋อร์เจ้าจะเป็นมงคลของรัชทายาทจริงๆ ต่อไปมีเจ้าอยู่เคียงข้างรัชทายาท ข้าคงวางใจได้แล้ว”ฮองเฮายวนพูดพลางกุมมือทั้งสองคนไว้แน่นแต่ในใจกลับคิดถึงเรื่องอื่นครั้งนี้ที่รัชทายาทเกิดเรื่อง พูดตรงๆ ก็เพราะเสินจื่ออี้คนนั้นแม้จะยังไม่รู้ความจริง แต่ฮองเฮายวนคาดเดาได้แล้วว่าเป็นเพราะนาง มีเพียงเพื่อนางเท่านั้น ชีเอ๋อร์ถึงจะยอมเสี่ยงชีวิตเช่นนี้ฮองเฮายวนรู้สึกมานานแล้วว่า เสินจื่ออี้คนนี้สำหรับรัชทายาทแล้ว เป็นองค์ประกอบแห่งความไม่มั่นคง!แค่มีเสินจื่ออี้อยู่ ชีเอ๋อร์ก็จะเกิดเรื่อง!ไม่รู้ว่าวันไหน อาจจะสละชีวิตไปจริงๆ!ดูเหมือนงานแต่งงานของชีเอ๋อร์กับเว่ยรานไม่สามารถรอถึงเดือนหน้าได้แล้วจำเป็นต้องเลื่อนขึ้นมา และต้องรีบจัดพิธีแต่งงานภายในสองสามวันนี้!จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเร็วๆ ก็ถือว่าปลดเปลื้องก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจของฮองเฮายวนมาตลอดฮองเฮายวนมองมือของเว่ยรานกับเสี่ยวเสวียนฉีที่กุมกันไว้ ในใจก็ตัดสินใจเด็ดขาด
