ข้าบอกแล้วว่า ไม่ต้องมีคนรับใช้!”ถ้วยยาตกลงพื้นเสียงดัง น้ำยาเปรอะเปื้อนไปทั่วตัวเว่ยรานเสี่ยวเสวียนฉีกวาดตามองเล็กน้อย คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็นิ่งเงียบเขาบาดเจ็บและอารมณ์ไม่ดี เว่ยรานรู้ดี นางไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญแม้แต่น้อยเงยหน้าพลางโบกมือไปทางประตู“มีคนอยู่ไหม ใช่ เจ้านั่นแหละ เข้ามานี่”เสินจื่ออี้ที่กำลังจะแอบหลบไปกับนางกำนัลคนอื่นๆ ถูกเรียกไว้ทันทีนางเดิมทีตั้งใจจะทำเป็นไม่ได้ยิน แต่เว่ยรานก็เอ่ยปากอีกครั้ง“ถ้วยยาขององค์รัชทายาทหกแล้ว บอกเจ้านี่ รีบเข้ามาเก็บกวาดเร็วเข้า”ไม่รู้ว่านางตั้งใจเรียกตนหรือไม่ แต่เสินจื่ออี้เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวาย จึงต้องหลับตาหมุนตัวกลับ ก้มหน้าต่ำ หวังเพียงว่าเสี่ยวเสวียนฉีจะไม่จำนางได้นางเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ไม่พูดอะไรสักคำ นั่งยองๆ ลงเก็บเศษถ้วยแตกเสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเย็นชา ไม่ได้สนใจคนที่ปรากฏตัวข้างๆแต่คงเพราะเขารู้ว่าตัวเองเพิ่งโมโห แสดงท่าทีรุนแรงเกินไป เขาจึงไม่ได้ไล่เว่ยรานไปอีกเพียงแต่สีหน้าของเขายังคงเย็นชามากเว่ยรานหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำยาที่เปรอะเปื้อนตัวเสี่ยวเสวียนฉี: “องค์รัชทายาท ท่านไม่ดื่มไม่เป็นไร แต่ฮองเฮาเป็นห่วงนะเพคะ” ขณะพูด ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ค่อยๆ ใกล้ชิดขึ้นเสินจื่ออี้ที่กำลังเก็บเศษกระเบื้องแตกบนพื้น ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย ทำท่ากลืนน้ำลายเบาๆ“องค์รัชทายาท อาภรณ์ชุดนี้สกปรกแล้ว ให้
